از باغ می برند چراغانیت کنند تا کاج جشنهای زمستانیت کنند پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار با این بهانه که بارانیت کنند یوسف ! به این رها شدن از چاه دل مبند این بار می برند که زندانیت کنند ای گل گمان نکن به شب جشن می روی شاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند یک نقطه بیش فرق بین رحیم و رجیم نیست از نقطه ای بترس که شیطانیت کنند آب طلب کرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه ای است که قربانیت کنند

از بزرگترین هدایای خداوند...... شكیبایی با دیگران،عشق است. شكیبایی با خود، امید است. شكیبایی با خدا، ایمان است، چراكه بعضی از بزرگترین هدایای خداوند، دعاهای بی‌جواب است. و من یاد گرفته‌ام از خدا تشكر كنم كه دعاهایم را با «نه» یا « حالا نه» پاسخ دهد. او می‌گذارد كه سختی‌های زندگی را تجربه كنیم تا درس‌هایی بیاموزیم كه در هیچ شرایط دیگری نمی‌توانستیم یاد بگیریم. یاد گرفتن این درس‌ها به معنای انكار احساس ناراحتی نیست، بلكه یافتن مفهومی است كه در زیر آن احساس وجود دارد. اما خداوند هرگز به ما رویایی نمی‌دهد كه توان تحقق بخشیدن بدان را نداشته باشیم. اما از این سخنان زیبا كه بگذریم، كه بی‌شك هر كدام در بخش‌هایی از زندگی‌مان كاركردهای خاص خودشان را خواهند داشت. آنچه از همه مهمتر است شناخت عقلانی و صحیح از زندگی و شخصیت خودمان است، كه حتی از ایمان نیز مهمتر است. ایمان بدون شناخت به احساس ورزیدن‌های كور و افراطی می‌انجامد. این دعا را همیشه دوست داشته‌ام: خدایا به من بینشی عطا كن تا آنچه را نمی‌توانم تغییر دهم، بپذیرم و شهامتی، تا آنچه را می‌توانم تغییر دهم و خردمندی‌ای تا تفاوت میان آن دو را بازشناسم.

تلنگر! یه روزی یه فرشته کوچولو بوده... عاشق می شه. عاشق یه آدم روی زمین! هرچی بهش می گن که آخه مگه نمی بینی آدما دیگه آدم نیستن...؟! مگه نمی بینی دیگه اون عشقی رو که خدا بهشون داده گم کردن...؟ اما فرشته کوچولو فقط گریه می کرد و هر شب به دیدن معشوقش می رفت و یواشکی نگاهش می کرد... یه روز فرشته کوچولو رفت پیش خدا... گفت خدا جونم این همه وقته پیشتم، این همه وقته فرشته ام، حالا فقط یه چیز ازت می خوام. اونم اینه که... یه مدت کوتاهی آروم موند و بعد با صدای خیلی یواش گفت اونم اینه که می خوام بالم رو ازم بگیری و من آدم بشم... خدا فرشته کوچولو رو خیلی دوست داشت... بهش گفت این آدم ها دیگه اون آدمهای قبلی نیستند. گفت که این آدم ها بلد نیستند از عشقشون مراقبت کنند. اما فرشته فقط اشک ریخت... تا این که خدا قبول کرد و بال های فرشته رو ازش گرفت و اون رو فرستاد که روی زمین زندگی کنه...فرشته خیلی خوشحال بود. حالا می تونست بره پیش اون کسی که هر شب یواشکی نگاهش می کرد و بگه که چه قدر دوسش داره... فرشته به سوی معشوقش رفت، اون رو دید. هیجان زده بود و نا خودآگاه اشک می ریخت. یه لحظه به خودش گفت «حالا وقتشه...» و به سمتش رفت... یه چند لحظه ای آروم جلوش ایستاد و یه کم نگاش کرد و گفت ببخشید یه حرفیه که باید بهت بگم... می شه...؟! آدم بهش نگاه کرد و گفت بگو می شنوم... گفت « من عاشقتم... خیلی زیاد...» از این که به چشمات نگاه می کنم و عکس خودم رو توش می بینم ، احساس خوبی دارم. می شه بیشتر باهات باشم...؟! آدم اول تعجب کرد. بعد یهو با صدای بلند خندید... و راهش رو کشید و رفت... فرشته سر جاش خشک شد... باورش نمی شد کسی که آنقدر «عاشقش بود» این جوری باهاش برخورد کنه. فرشته... باز هم اشک ریخت... فردای همون روز دوباره به دیدن آدم رفت. از دور نگاهش کرد. جرأت جلو رفتن نداشت، اما... اما بازم یاد چشماش که افتاد ، به سمتش رفت... اما اون بلد نبود ... بلد نبود که چی باید بگه. کاش همون اول از خدا خواسته بود همه چیز رو هم بهش یاد می داد، اما خدا بهش گفته بود اگه بال هات رو بدی و بری، اگه بخوای آدم بشی، دیگه هیچ وقت نمیتونی فرشته باشی... فرشته یاد حرف خدا افتاد که گفت «این آدم ها دیگه عاشق نیستند...» اما باز نزدیک آدم رفت و تو چشماش خیره شد و گفت من عاشق شما هستم. آدم این بار فقط بهش نگاه کرد و بهش گفت اگه یه بار دیگه سر راهم باشی... فرشته گفت اگه یه بار دیگه سر راهت باشم قول می دی دوسم داشته باشی...؟ نه نه! اصلاً دوسم هم نداشته باش. اجازه می دی فقط من دوست داشته باشم...؟ اما آدم نمی تونست معنی عشق اون رو درک کنه. بهش نگاه کرد و سرش داد زد و گفت هیچ وقت نمی خواد ببیندش... فرشته سکوت کرد،شکوتی که حتی آسمان ها رو به گریه می انداخت... باورش نمی شد... اون عاشق کسی بود...عاشق کسی که حتی نمی دونست عشق چیه؟ از فردای اون روز هرچی منتظر معشوقش شد، اون دیگه نیومد... اون دیگه هیچ وقت نیومد... فرشته باز به درگاه خدا رفت... از خدا خواست کمکش کنه، اما خدا... خدا خیلی قبل تر بهش گفته بود که «این آدم ها ، آدم نیستند...» فرشته اشک ریخت... دوباره خواست بال داشته باشه، بازم می خواست برگرده و فقط شب بره معشوقش رو از پشت پنجره نگاه کنه... اما اون دیگه بال نداشت و خدا... و خدا خیلی قبل تر بهش گفته بود که «این آدم ها، دیگر آدم نیستند...» فرشته بازهم اشک ریخت... شب و روز اشک ریخت و فقط آرزو می کرد که باز فرشته باشه، بال داشته باشه و آدم رو فقط از پشت پنجره نگاه کنه... اما خدا خیلی قبل تر بهش گفته بود که « این آدم ها، دیگر آدم نیستند...»