به سراغ من اگر می آیید، پشت هیچستانم. پشت هیچستان جایی است، پشت هیچستان رگ های هوا، پر قاصدهایی است كه خبر می آرند، از گل واشده دور ترین بوته خاك. روی شن ها هم، نقش های سم اسبان سواران ظریفی است كه صبح، به سر تپه معراج شقایق رفتند. پشت هیچستان، چتر خواهش باز است: تا نسیم عطشی در بن برگی بدود، زنگ باران به صدا می آید. آدم اینجا تنهاست ... و در این تنهایی، سایه نارونی تا ابدیت جاری است. ... به سراغ من اگر می آیید، نرم و آهسته بیایید، مبادا كه ترك بر دارد چینی نازك تنهایی من. _ _‌ _ _ _ _ _ _‌ _ _ _ _ _‌ _ _ _ _ _ _‌ _ _ _ _‌ _ _ _ _ _ _‌ _ همه می دانیم : ریه های لذت پر اكسیژن مرگ است ...! "سهراب سپهری "

دلم می خواهد آنقدر بنویسم تا صبح شود. صبح که شد آنقدر بخوابم تا شب شود. همینطور ... تا قیامت شود. تا بالاخره بفهمیم کدام یک مقصر بودیم ؟ اینجا درختان همیشه سبز را با رنگ زرد تزئین می كنند اینجا شاه بیت غزلهای انسان را چون زباله تخمیر می كنند اینجا هنوز دستها مشت می شوند مشتها به جنگ هم میروند انسانیت غروب می كند. اینجا هنوز انسان را تحقیر می كنند انسانیت را زنجیر می زنند اینجا همچنان چون سامری ، گوساله می سازند. اینجا هنوز آبروی انسان می برند چقدر هوای این شهر سرد است

به نظر من هر كسی میتواند در خلوت خود و برای دل خود شعر بگوید و این یك موضوع خصوصی است و به كسی ربطی ندارد ولی وقتی تصمیم به انتشار آن شعرها در قالب كتاب میگیرد این مسئله دیگر فقط مربوط به آن شخص نیست بلكه به همه مردم ربط دارد چون كسی مجاز نیست كه به شعور مردم توهین كند. به طور كلی هر كس تصمیم می گیرد كه شاعر شود روال كار این است كه پس از مطالعه فراوان كتابهای شعر نو و كهن از شاعران بزرگ و یاد گیری قواعد شعری در آغاز نمونه شعر خود را برای نشریات ادبی بفرستد تا مورد بررسی كارشناسان آن نشریه قرار گیرد و آنان ایراد و اشكالش را به او تذكر دهند و اگر قابل چاپ بود در آن نشریه چاپ شود. پس از مدتها مكاتبه با این گونه نشریات و استفاده از نظرهای استادان و رفع اشكال این شخص می تواند اقدام به انتشار كتاب شعر خود كند. البته به نظر من وقتی كه استادان بزرگی كه شما هم از آنها نام بردید وجود داشته و دارند كه شعرهایی به آن زیبایی سروده اند دیگر جای آن نیست كه ما مرتكب این گونه اشعار شویم مگر آنكه سخنی تازه برای گفتن داشته باشیم.