مردن چه قدر حوصله می خواهد بی آنكه در سراسر عمرت یك روز یك نفس بی حس مرگ زیسته باشی انگار این سال ها می گذرد چندان كه لازم نیست دیوانه نیستم احساس میكنم كه پس از مرگ عاقبت یك روز دیوانه می شوم... قیصر امین پور

زنی از تاریخ من سراغ دریچه ای بارانی می روم که رو به افقی سبز گشوده می شود به پیشواز کبوتری سرخ که از خاکسترش گل می روید من از سمت ستاره ها به پیشواز مردی خواهم رفت که با تمام ابعاد کج و معوج خیالش ، قابل پرستش است و عاقبت به انتظار کسی خواهم ماند که با سکوتش سخن می گوید من کسی هستم که با خود ققنوس سوغات می برد و تنها آرزویش این است که باورش کنند و در پایان قصه ... پشت تمام این دریچه های خیس ، یک افق به سمت پنجره تنهایی من سبز می شود ... وقتی که باران با تمام قطراتش انتظار مرا باور کند . من ثبت خواهم شد در تاریخ: زنی از جنس باران ... خیس خیس ... به ا نتظار مردی بود دستفروش... که در خیابان تلخ تنهایی ، کبوتر سرخ می فروخت . من ثبت خواهم شد ، "در تاریخ"

زندگی خوب است مرگ بهتر و به دنیا نیامدن بهترین... جناب پریزاد ، سی و چهارمین بهار زندگیتان سبز باد.