من پشیمان نیستم من به این تسلیم می اندیشم این تسلیم دردآلود من صلیب سرنوشتم را بر فراز تپه های قتلگاه خویش بوسیدم

به تماشا سوگند....... به تماشا سوگند و به آغاز كلام و به پرواز كبوتر از ذهن واژه‌ای در قفس است. حرف هایم مثل یك تكه چمن روشن بود. من به آنان گفتم: آفتابی لب درگاه شماست. كه اگر در بگشایید به رفتار شما می‌تابد. و به آنان گفتم: سنگ آرایش كوهستان نیست. همچنانی كه فلز زیوری نیست به اندام كلنگ. در كف دست زمین گوهر ناپیدایی است. كه رسولان همه از تابش آن خیره شدند. پی گوهر باشید. لحظه‌ها را به چراگاه رسالت ببرید. و من آنان را، به صدای قدم پیك بشارت دادم و به نزدیكی روز، و به افزایش رنگ، به طنین گلسرخ پشت پرچین سخن‌های درشت. و به آنان گفتم: هر كه در حافظه چوب ببیند باغی صورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهد ماند. هر كه با مرغ هوا دوست شود خوابش آرامترین خواب جهان خواهد بود