كاش میدانستی، بعد از آن دعوت زیبا به ملاقات خودت من چه حالی بودم خبر دعوت دیدار، چو از راه رسید پلك دل باز پرید من سراسیمه به دل بانگ زدم آفرین قلب صبور، زود برخیز عزیز خاطرم را گفتم: زودتر راه بیفت هر چه باشد، بلد راه تویی ما یك عمر بدین خانه نشستیم وتو تنها رفتی بغض در راه گلو گفت: مرحمت كم نشود گویا با من بنشسته دگر كاری نیست جای ماندن چون دگر نیست، از اینجا بروم مژده دادم به نگاهم، گفتم: نذر دیدار قبول افتاده است و تپش های دلم را گفتم: اندكی آهسته، آبرویم نبری عقل، شرمنده به آرامی گفت: راه را گم نكنیم!! خاطرم خنده به لب گفت: نترس نگران هیچ مباش سفر منزل دوست، كار هر روز من است چشم بر هم بگذار، دل تو را خواهد برد ... وه چه رویای قشنگی دیدم خواب، ای موهبت خالق پاك خواب را دریابم كه تو در خواب، مرا خواهی خواست كه تو در خواب، مرا خواهی خواند و تو در خواب، به من خواهی گفت: تو به دیدارمن آ آه، كاش میدانستی بعد از این دعوت زیبا به ملاقات خودت من چه حالی دارم پلك دل باز پرید خواب را دریابم من به میهمانی دیدار تو می اندیشم...

مراقب افکارت باش زیرا آنها به گفتار تبدیل می شود. مراقب گفتارت باش زیرا آنها به رفتار تبدیل می شود. مراقب رفتارت باش زیرا آنها به کردار تبدیل می شود. مراقب کردارت باش زیرا آنها به عادات تبدیل می شود. مراقب عاداتت باش زیرا آنها به شخصیت تبدیل می شود. مراقب شخصیتت باش زیرا آنها به سرنوشت تبدیل می شود.

وعده ی ما لب دریا روی عکسا گرد و خاکه بیشتر دلا هلاکه قحطی گلای پونه ست تقدیرا دست زمونه ست عهد و پیمونا شکسته رشته ی دلا گسسته تقویما رو ماه تیره زندونا پر اسیره آدما یا همه مردن یا که مات و دل سپردن عصر ما عصر فریبه عصر اسمای غریبه عصر پژمردن گلدون چترای سیاه تو بارون مرگ آواز قناری مرگ عکس یادگاری تا دلت بخواد شکایت غصه ها تا بینهایت دلای آدما تنگه غصه هم گاهی قشنگه چشما خونه ی سواله مهربون شدن محاله حک شده روی هر دیواری که چرا دوسم نداری خونه هامون پر نرده پشت هر پنجره پرده تا دلت بخواد مسافر تا بخوای عاشق و شاعر شبا سرد و بی عروسک دلای شکسته از شک زلفای خیبی پریشون خط زدن رو اسم مجنون شهری که سرش شلوغه وعده هاش همه دروغه چشمای خیره به جاده عشوه های نخریده آسمونا پر دوده قلب عاشقا کبوده گونه ی گلدونا زرده رفته و بر نمی گرده آدما بی سرگذشتن آهوا بدون دشتن دفترا بدون امضا ماهیان بدون دریا تشنه ها هلاک آبن همه حرفا بی جوابن نصف زندگی نگاهه بقیش همه گناهه خدا رو انگار گذاشتن رو زمن و بر نداشتن در و دیوارا سیاهه آدرسامون اشتباهه شب و روزا پر عادت وقت که شد شاید عبادت خدا مال غصه هاته وقتی غم داری خداته روی اینه ها غباره شیشه ی پنجره ی تاره بغضا بی صدا و کاله همه از فکر و خیاله قلک خوبیا خالی مهربونیا خیالی قفسا پر پرنده لبای بدون خنده نه شنیدنی نه گوشی نه گلی نه گلفروشی مرگ جشنای تولد مرگ اون دلی که گم شد خستگی بی اعتمادی شک و تردید زیادی امتحان مکرر لونه های بی کبوتر مشقامون بدون امضا اسممون همیشه رسوا نمره های عشقمون تک بامامون بدون لک لک همه غایب تو دفتر مث بالای کبوتر خونه ها بدون باغچه بدون حافظ و طاقچه نه برای عشق میلی نه کسی به فکر لیلی دیگه پشت در بسته کسی بیدار ننشسته نه کسی نه انتظاری نه صدای بی قراری واسه عاشقی که دیره لااقل دلت نگیره کاش تو قحطی شقایق باز بشیم سوار قایق بشینیم بریم تو دریا من و تو تنهای تنها ماهیا خیلی امینن نمی گن اگه ببینن انقدر می ریم که ساحل از من و تو بشه غافل قایق و با هم می رونیم می ریم اونجاها می مونیم جایی که نه آسمونش نه صدای مردمونش نه غمش نه جنب و جوشش نه صدای گلفروشش مث اینجا ‌آهنی نیست خوبه اما گفتنی نیست پس ببین یادت بمونه کسی ام اینو ندونه زنده بودیم اگه فردا وعده ی ما لب دریا صبح پاشو بدون ساعت که فراموش بشه عادت نره از یاد تو زیبا وعده ی ما لب دریا