سلام اقا علیرضا مرسی که به پروفایلم نظر دادین . ولی من نفهمیدم چی رو باید ادامه بدم ؟

. . . آبی تر از آنیم كه بی رنگ بمیریم از شیشه نبودیم كه‎ ‎با سنگ بمیریم تقصیر كسی نیست كه اینگونه غریبیم ‏شاید كه خدا خواست كه‎ ‎دلتنگ بمیری . . . are jiiijjjjaaaaallllaaaaammmm

چشم براه آرزویی است مرا در دل که روان سوزد و جان کاهد هر دم آن مرد هوسران را با غم و اشک و فغان خواهد بخدا در دل و جانم نیست هیچ جز حسرت دیدارش سوختم از غم و کی باشد غم من مایه آزارش شب در اعماق سیاهی ها مه چو در هاله راز اید نگران دیده به ره دارم شاید آن گمشده باز اید سایه ای تا که به در افتد من هراسان بدوم بر در چون شتابان گذرد سایه خیره گردم به در دیگر همه شب در دل این بستر جانم آن گمشده را جوید زین همه کوشش بی حاصل عقل سرگشته به من گوید زن بدبخت دل افسرده ببر از یاد دمی او را این خطا بود که ره دادی به دل آن عاشق بد خو را آن کسی را که تو می جویی کی خیال تو به سر دارد بس کن این ناله و زاری را بس کن او یار دگر دارد لیکن این قصه که میگوید کی به نرمی رودم در گوش نشود هیچ ز افسونش آتش حسرت من خاموش میروم تا که عیان سازم راز این خواهش سوزان را نتوانم که برم از یاد هرگز آن مرد هوسران را شمع ‚ ای شمع چه میخندی ؟ به شب تیره خاموشم بخدا مردم از این حسرت که چرا نیست ...