تو رفتی و در سکوت کلبه عشق تمامی وجود من سخت آزرد شقایق های این دشت پر از خون درون سینه ام نشکفته پژمرد تو رفتی و با تو عشق هم سفر کرد شریک غم به کام من فرو ریخت سکوت ماتم درد و جدایی به شبهای غم آلود بیامیخت سفر کردی لیکن دستهایم کنون در حسرت و غرق نیازند فراق و دوری ات را چاره ای نیست پس از تو اشکهایم چاره سازند بیا ای زندگانی بگذر از من که بی او زندگانی هیچ و پوچ است فروپاشیده شد کاشانه دل پرستوی مهاجر فکر کوچ است

آدم ها به هم گل می دهند ، چون معنای حقیقی عشق در گل ها نهفته است . كسی كه بكوشد صاحب گلی شود ، پژمردن زیبایی اش را هم خواهد دید . اما اگر به همین بسنده كند كه گلی را در دشتی بنگرد ، همواره با او خواهد ماند. چون آن گل با عصر هنگام ، با غروب خورشید ، با بوی زمین خیس و با ابرهای افق آمیخته است ...

گذشت زمان برآنها که منتظر می مانند بسیار کند، بر آنها که می هراسند بسیار تند، بر آنها که زانوی غم در بغل می گیرند بسیار طولانی، و بر آنها که به سر خوشی می گذرانند بسیار کوتاه است. اما، بر آنها که عشق می ورزند، زمان را آغاز و پایانی نیست.