زندگی لطف اجباری اما شیرین خداوند است آیا کار شما طاقت فرسا و خیلی سخته..سخت تر از کار این کودک؟؟، آیا حقوق و درآمد شما خیلی کمه؟حتی از این کودک؟؟...، آیا فکر می کنین تنها و غریب هستین ؟/بدون همدم؟؟؟، آیا فکر می کنین که تحصیل کردن کار شاق و سختیه و امکانات تحصیلی در جایی که هستین خیلی کمه؟؟حتی از؟؟؟... آیا احساس شکست و تسلیم شدن در برابر سختیها و مشکلات بهتون دست داده پس این پیرمرد چی بگه؟؟ ! زیر بار زندگی خمیده و نالان هستین...همیشه؟؟ آیا تو منطقه ای که هستین مترو یا اتوبوس نیست؟؟شاید هم ناراحتین از نداشتن ماشین شخصی؟؟ رودها در جاری شدن .وعلفها در سبز شدن معنی پیدا می کنند کوه ها با قله ها و دریاها با موجها زندگی پیدا می کنند وانسانها همه انسانها با عشق، فقط با عشق پس بار خدایا بر من رحم کن بر من که میدانم ناتوانم رحم کن باشد که خانه ای نداشته باشم باشد که لباس فاخری بر تن نداشته باشم باشد که حتی دست و پایی نداشته باشم اما نباشد ، هرگز نباشد که در قلبم عشق نباشد ، هرگز نباشد و خداوند عشق را آفرید تا شکر گزار باشیم

از قصه های کوتاه دیروز حرفی نیست از ابی نیلی اجرها هم وپیچ پیچ های اسلیمی ها ونه از لیلی نه از مجنون از صدای پای اب هم دیگر حرفی نیست شاید بی صداست چشمهای ما در شنیدن ان صدا ما هنوز در تشخیص یک نگاه مانده ایم ما هنوز در ابتدای ابی رنگ مانده ایم وفکر می کنیم چگونه می شود ارزان صدای پرنده ای که عاشقانه بخواند اری ما هنوز در گرانی

به چشمان پریرویان این شهر به صد امید می بستم نگاهی مگر یك تن از این ناآشنایان مرا بخشد به شهر عشق راهی به هر چشمی به امیدی كه این اوست نگاه بی قرارم خیره می ماند یكی هم، زینهمه نازآفرینان امیدم را به چشمانم نمی خواند غریبی بودم و گم كرده راهی مرا با خود به هر سویی كشاندند شنیدم بارها از رهگذاران كه زیر لب مرا دیوانه خواندند ولی من، چشم امیدم نمی خفت كه مرغی آشیان گم كرده بودم زهر بام و دری سر می كشیدم به هر بوم و بری پر می گشودم امید خسته ام از پای ننشست نگاه تشنه ام در جستجو بود در آن هنگامه ی دیدار و پرهیز رسیدم عاقبت آن جا كه او بود "دو تنها و دو سرگردان، دو بی كس" ز خود بیگانه، از هستی رمیده از این بی درد مردم، رو نهفته شرنگ ناامیدی ها چشیده دل از بی همزبانی ها فسرده تن از نامهربانی ها فسرده ز حسرت پای در دامن كشیده به خلوت، سر به زیر بال برده به خلوت، سر به زیر بال برده "دو تنها و دو سرگردان، دو بی كس" به خلوتگاه جان، با هم نشستند زبان بی زبانی را گشودند سكوت جاودانی را شكستند مپرسید، ای سبكباران! مپرسید كه این دیوانه ی از خود به در كیست؟ چه گویم! از كه گویم! با كه گویم! كه این دیوانه را از خود خبر نیست به آن لب تشنه می مانم كه ناگاه به دریایی درافتد بیكرانه لبی، از قطره آبی تر نكرده خورد از موج وحشی تازیانه مپرسید، ای سبكباران مپرسید مرا با عشق او تنها گذارید غریق لطف آن دریا نگاهم مرا تنها به این دریا سپارید **