در انزوایی که تو را عاشقانه در بر دارم و حرارت وجودت را چون شیره ی گیاهی جادویی می مکم و همه ی پیکر بی مثالت را درمی نوردم از پیشانی تا لبانت و از سینه تا نک انگشتانت و رشته رشته ی گیسوانت را چون طنابی در دست می گیرم تا از آن به قله ی وجودت فایق آیم و تو را در آغوش کشم چون جلبکی که سنگ را و رودخانه ای که دره را و آبشاری که آسمان را تا از آنجا دری به سویم گشوده شود دری به بهشت که با تو رنگ می گیرد و بی تو به جهنمی سوزان بدل می شود با من باش چون خورشید در امتداد روز و مهتاب در دل شب و داروک در میانه ی برکه و پرنده بر فراز ابر و خرمالو در اوج درخت با من باش تا فتح شعر که عاشقانه ترین غنایمم را نثار تو کنم و زیباترین آوازهایم را برای تو سر دهم و مدهوش کننده ترین سازهایم را برای تو به صدا درآورم عشق من، دلبر کوچک من، محبوبم.

شاهرخ جان تولدت مبارک انشالله 10000 بشی

داره بارون میاد خوب که نگاه کردم. . . . هوا که ابری نبود... اون فرشته ها هستن که دارن گریه میکنن...... آخه یکی ازشون کم شده تولدت مبارک گلم