حامد به امیر: اینكه میگویند آن خوشتر ز حسن/یار ما این دارم و آن نیز هم امیر به حامد: زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم/ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم حامد به امیر: رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس/تا به خاک در آصف نرسد فریادم امیر به حامد: اقیانوسی به عمق یک وجب بودم تو مثل من نباش... حامد به امیر: ای آینده ی عشق و رویا و تلاش/تو مثل من نشو تو مثل من نباش امیر به حامد: در طلبت رفت به هر جا دلم از طلبِ گوهرِ گویای عشق حامد به امیر: گر نکنی بر دل من رحمتی وای دلم ، وای دلم ، وای دلم

بین این همه غریبه تو به آشنا میمونی حرفای تلخی که دارم، من نگفته تو میدونی مخلص رفیق کوچه های تنهائ

در انتهای حیات ما به این سنجیده نخواهیم شد که: چند مدرک دانشگاهی گرفته ایم چه مقدار از مادیات دنیا برای خود اندوخته ایم چه کارهای بزرگی انجام داده ایم سنجش ما بر این اساس خواهد بود که: من تشنه بودم و تو مرا سیراب کردی من عریان بودم و تو مرا پوشاندی من بی خانمان بودم و تو مرا اسکان دادی تشنه ولی نه فقط تشنه آب بلکه تشنه محبت عریان نه فقط از برای لباس بلکه عریان از عزت و احترام بی خانمان ولی نه در طلب خانه ای از خشت بلکه به سبب خروج از عوالم انسانی