باید امشـب بروم ! رو به آن وسعت بى واژه كه همـواره مــرا مى خوانـد ....

گفتم: دلم گرفته و ابرهای اندوهم سیل آسا می بارد. آیا نمی خواهی با آمدنت پایان خوشی بر دلتنگیم باشی. گفتی بگو: «اللهم عجل لولیک الفرج» گفتم: اگر امید آمدنت نبود، اگر روز خوش ظهور در ذهنم تجلی گر نبود، هیچ گاه روزگار انتظار را برنمی تابیدم. آیا نمی خواهی به خاطر تنها دلخوشی دل غمدیده ام بیایی. گفتی بگو: «اللهم عجل لولیک الفرج» گفتم: روز آمدنت نبودم، روز رفتنت هم نبودم، اما حالا با التماس از تو می خواهم که روز ظهورت باشم، گفتی بگو: «اللهم عجل لولیک الفرج» گفتم: تو که گفتی با غم شیعیانت دلتنگ می شوی، اما من. سوختم و از تو خبری نشد گفتی بگو: «اللهم عجل لولیک الفرج» گفتم: چه روزها و چه شبها این دعا را زمزمه کرده ام اما تو نیامدی. گفتی: صدای تپش های قلبت را بشنو، اگر از جان برایت عزیزترم با هر صدای تپش قلبت باید زمزمه کنی: «اللهم عجل لولیک الفرج» من به عقب بازگشتم و دیدم که چه سالها قلبم تپیده و برای آمدنت دعای فرج نخوانده ام، ای عزیزتر از جانم...

حسرت همیشگی ... حرفهای ما هنوز ناتمام . . . تا نگاه می کنی: وقت رفتن است... باز هم همان حکایت همیشگی! پیش از آن که با خبر شوی، لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود... آی . . . ای دریغ و حسرت همیشگی! ناگهان چقدر زود دیر می شود! (قیصر امین پور.... روانش شاد )