دود بر می خیزد ز خلوتگاه من کس خبر کی یابد از ویرانه ام با درون سوخته دارم سخن کی به پایان می رسد افسانه ام دست از دامان شب برداشتم تا یباویزم به گیسوی سحر خویش را از ساحل افکندم به آب لیک از ژرفای دریا بی خبر بر تن دیوار ها طرح شکست کس دگر رنگی در این سامان ندید چشم می دوزد خیال روز و شب از درون دل به تصویر امید تا بدین منزل نهادم پای را از درای کاروان بگسسته ام گرچه می سوزم از این آتش به جان لیک بر این سوختن دل بسته ام تیرگی پا می کشد از بام ها صبح می خندد به راه شهر من دود می خیزد هنوز از خلوتم با درون سوخته دارم سخن .

ممنون به خطر یادداشتی كه برام گذاشتید...

salam .khoobi aziz?addeto javab dadam . khoshhal misham bishtar bebinamet.matnetam jaleb bood. ishalla delet khosh bashe hamishe . fadat MarMar