زمان! به من آموخت که دست دادن معنی رفاقت نیست.... بوسیدن قول ماندن نیست..... و عشق ورزیدن ضمانت تنها نشدن نیست

((چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی امّا ولی وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی .)) ((چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه امّا مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری .)) ((چقدر سخته گل آرزوها تو توی باغ دیگری ببینی , و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی گل من, باغچه ی نو مبارک .))

همه ی مداد رنگی ها مشغول بودند . . . به جز مداد سفید . . . هیچ کسی به او کار نمی داد . . . همه می گفتند: {تو به هیچ دردی نمی خوری} . . . یک شب که مداد رنگی ها . . . توی سیاهی کاغذ گم شده بودند . . . مداد سفید تا صبح کار کرد . . . ماه کشید . . . مهتاب کشید . . . و آنقدر ستاره کشید که کوچک و کوچک و کوچک تر شد . . . صبح توی جعبه ی مداد رنگی . . . جای خالی او . . . با هیچ رنگی پر نشد