هادی سپهری

الهی به جان خراباتیان * کز این تهمت هستییم وارهان/ به خم خانه وحدتم راه ده* دل زنده و جان اگاه ده/ خدارا ز می خانه گر اگهی* به مخور بیچاره بنما رهی/ که از کثرت خلق تنگ امدم* به هر سو شدم سر به سنگ امدم/

hadi jan salam az faryadet hal kardam

doğum günüz qutlu olsun hərzaman xoş yaşa

من نه عاشق هستم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من من خودم هستم و تنهایی و یک حس غریب که به صد عشق و هوس می ارزد...

به نظر من یه خونه هر جایی می تونه باشه ..... شاید حتی می تونه توی قطعه ی هنر مندان باشه. ولی به نظر من ، یعنی بهتره بگم ما : یه خونه هر جایی که باشه باید سبز باشه. سبز و همیشه سبز. پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی است. و شکوه پرواز او تا هنر زنده است ، زنده خواهد ماند.

زنی از تاریخ من سراغ دریچه ای بارانی می روم که روبه افقی سبز گشوده می شود به پیشواز کبوتری سرخ که از خاکسترش گل می روید من از سمت ستاره ها به پیشواز مردی خواهم رفت که با تمام ابعاد کج و معوج خیالش ، قابل پرستش است و عاقبت به انتظار کسی خواهم ماند که با سکوتش سخن می گوید من کسی هستم که با خود ققنوس سوغات می برد و تنها آرزویش این است که باورش کنند و در پایان قصه ... پشت تمام این دریچه های خیس ، یک افق به سمت پنجره تنهایی من سبز می شود ... وقتی که باران با تمام قطراتش انتظار مرا باور کند . من ثبت خواهم شد در تاریخ: زنی از جنس باران ... خیس خیس ... به ا نتظار مردی بود دستفروش... که در خیابان تلخ تنهایی ، کبوتر سرخ می فروخت . من ثبت خواهم شد ، "در تاریخ"