مجتبی کیوکوشین

کوله بارم را می بندم و به دیدارت می آیم اخم می کنی، می دانم! اما من تصمیم خودم را گرفته ام می خواهم از شعر و شاعری بگذرم وقتی نمی خوانی ام این شعرها راه به جایی نمی برند ناخوانده به راه می افتم سرزده می آیم و مهمانت میشوم _ «مهمان نمی خواهم.» می دانم! خواستم یادی از یه دوست قدیمی کرده باشم امیدوارم هر جا که هستی خوب و خوش باشی با آرزوهای بهترین ها برای تو آیلار .................................

تو نیستی اما من برایت شعر می گویم دیروز هم نبودی که برایت بلیط سینما گرفتم دوست داری بخند دوست داری گریه کن و یا دوست داری مثل آینه مبهوت باش مبهوت من و دنیای کوچکم دیگر چه فرقی می کند باشی یا نباشی من با تو زندگی می کنم...

چکنویس دیگه هیچ نشونه ای / از اونهمه عاشقی نیس جا گذاشتیم همه رو / تو کاغذای چکنویس همه ی خاطره ها / مونده توی دفتر باد با سکوت من و تو / چی به سر قصه می یاد واسه مرگ گلامون / به باغبون پیله نکن خودمون مقصریم / به این و اون پیله نکن با یه خورشید دیگه / می شه جوونه زد ولی من هنوز تورو می خوام / تویی که عشق اولی چرا گریه می کنی / گریه که درمون نمی شه اینطوری تو شبامون / ستاره مهمون نمی شه باید این فاصله رو / عاشقونه خط بزنیم دیکته های غلطو / دونه دونه خط بزنیم حالا که قصه ی ما / رسیده به آخر خط

می خوام امشب تو را نیز از دفترم خط بزنم چه سود از ترانه ای كه حقیقت پیش رویش نیست ! از سوختن بی صدا می ترسم از شعرهایم نیز تو را خط می زنم تا آسمانی كه دیگر نیست افسوس كه ثانیه های انتظار در پس لحظه های خالی به شمارش دردها می ماند....پیوسته .... بی پایان تو را خط خواهم زد و باز تنهاییم را خواهم سوخت پوسیدن در این زمین خاموش میان مردمانی دروغ با بوی تعفن جاری در فضا كه پیوسته بی ذره ای تقدیر وبلوغ نفس می كشند زیر قابی از ماه بی پروا عرق می كنند می نویسند از عشق افسوس.... فریاد ساده ای از دوست چیزی در من فرو می ریزد لغزشی در دل چشمهایی خیس لمس مشتی بر دیوار جای لبخندی بر دست آه اگر باران ببارد دیگر چیزی نمی شنوم ... صدای خرد شدنم گوشهایم را كر كرده ساعتم سكته كرده ساعت سراب است ... باید بخوابیم تا كسی بیدارمان كند باید بدانیم هر چه دیدیم همه خواب است تقدیر بر این است كه بی صدا در میان رازهایمان بشكنیم زخمهای من اینبار در آیینه رخنه می كنند به وقت همیشه و هیچ ... چیزی در من فرو می ریزد شبیه همان صدای ویرانی كه امروز اتفاق افتاد امشب آنقدر تو نیستی كه به دیوار روبرو می گویم تو امروز روز طلوع خورشید است پس چرا خورشید از همیشه سردتراست سردتر ... خسته تر ... تنهاتر... نشسته ام با جامه سپید عریانی نقش امیدهای كاغذی برخاك می كشم به آسمان نمی رسد دستم تا واژه های تاریك نیستی بر خاك بنشانم و از فضای مبهم دیروز خاطرات ماسیده در گیج گاهم را آرام كنم دور می شوم ....دورتر از هر چه كه فكرش را بكنی آنجا كه رویا خود نیمه تاریكی از خوشبختیست

گفتمش دل می خری پرسید چند؟ گفتمش دل مال تو تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود بازآمدم از کنارم رفته بود... گفتمش بی تو چه می باید کرد ؟ عکس رخساره ی ماهش را داد .. گفتمش همدم شبهایم کو ؟ تاری اززلف سیاهش را داد .. وقت رفتن همه رومیبوسید به من ازدور نگاهش را داد .. یادگاری به همه داد و به من... انتظار سرراهش را داد ..!! گر نیایی تا قیامت انتظارت می کشم منت عشق از نگاه پرشرابت می کشم ناز چندین ساله ی چشم خمارت می کشم تا نفس باقیست اینجا انتظارت می کشم در پلکهای چشمانت لانه کردم ، پلک نزن خانه خرابم می کنی !! گفتمش نقاش را نقاشی بکش از زندگی ، با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

قسم به چشمات....! قسم به چشمات بعد از این جز تو گلی بو نکنم جز به تو به خوبیات به هیچ کسی خو نکنم قسم به اسمت که تو رو تنها نزارم بعد از این اسم تو رو داد می زنم تا دم دمای آخرین قطره به قطره خونمو یکجا به نامت می کنم دلخوشی های دنیا مو خودم به نامت می کنم می برمت یه جای دور می شم واست سنگ صبور برات یه کلبه می سازم پر از یه رنگی پر نور روح و دل و جون و تنم نذر نگاهت می کنم دنیاها رو فدای اون چهره ی ماهت می کنم هر چه که باختیم پای من هر چه که بردم مال تو