آتنه ب

تجربه های گذشته را به خاطر نمی آورندمحکوم به تکرار اشتباهند. - وقتی به چیزی میرسی بنگر که در ازای آن از چه گذشتهای. - آدمهای بزرگ شرایط را خلق میکنند و آدم های کوچک از آن تبعیت میکنند. - آدمهای موفق به اندیشه هایشان عمل میکنند اماسایرین تنها به سختی انجام آن میاندیشند. - گاهی خوردن لگدی از پشت، برداشتن گامی به جلواست. - هرگز به کسی که برای احساس تو ارزش قایل نیست دل نبند. -همیشه توان این را داشته باش تا از کسی یا چیزیکه آزارت میدهد به راحتی دل بکنی. - به کسانی که خوبی دیگران را بیارزش یا از روی توقع میدانند، خوبی نکن و اگر خوبی کردی انتظار قدردانی نداشته باش. - قضاوت خوب محصول تجربه است و از دست دادن ارزش واعتبار محصول قضاوت بد. -هرگاه با آدمهای موفق مشورت کنی شریک تفکر روشنآنها خواهی بود. - وقتی خوشبخت هستی که وجودت آرامش بخش دیگرانباشد. - به خودت بیاموز هرکسی ارزش ماندن در قلب تو راندارد. -هرگز برای عاشق شدن دنبال باران و بابونه نباش،گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچهای می رسی که زندگیت را روشن میکند. - هرگاه نتوانستی اشتباهی را ببخشی آن از کوچکی قلب توست، نه بزرگی اشتباه. -عادت کن همیشه حتی وقتی عصبانی هستی عاقبت کار رادر نظر بگیری. - آنقدر به در بسته چشم ندوز تا درهایی را که بازمیشوند، نبینی. - تملق کار ابلهان است. - کسی که برای آبادانی میکوشد جهان از او به نیکی یاد می کند. - آنکه برای رسیدن به تو از همه کس میگذرد عاقبتروزی تو را تنها خواهد گذاشت. - نتیجه گیری سریع در رخدادهای مهم زندگی ازبیخردی است. -هیچ گاه ابزار رسیدن به خواسته دیگران نشو. - از قضاوت دست بکش تا آرامش را تجربه کنی. - دوست برادری است که طبق میل خود انتخابش میکنی

افسوس..آن زمان که باید دوست بداریم کوتاهی میکنیم آن زمانی که دوستمان ندارند لجبازی می کنیم وبعد..........برای آنچه از دست رفته.. آه می کشیم......

در روزگار جهل، شعور خود جرم است! دکتر شریعتی

salam atene jonam shenidam marish shody ishala zode zod khob shi :d

سر قبر شخصی نوشته شده بود : کودک که بودم می خواستم دنیا را تغییر بدهم وقتی بزرگتر شدم متوجه شدم که دنیا خیلی بزرگ است من باید کشورم را تغییر بدم بعد ها کشورم را هم بزرگ دیدم و تصمیم گرفتم شهرم را تغییر دهم . در سالخوردگی تصمیم گرفتم خانواده ام را متحول کنم . اینک من در آستانه مرگ هستم می فهمم که اگر روز اول خودم را تغییر داده بودم شاید می توانستم دنیا را هم تغییر دهم

پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی، می دانست که همیشه جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت. آهسته آهسته می خزید. دشوار و کند... و دورها همیشه دور بود. سنگ پشت، تقدیرش را دوست نمی داشت و آن را چون اجباری بر دوش می کشید. پرنده ای در آسمان پر زد، سبک؛ و سنگ پشت رو به خدا کرد و گفت : این عدل نیست، این عدل نیست. کاش پشتم را این همه سنگین نمی کردی، من هیچگاه نمی رسم، هیچگاه... و در لاک سنگی خود خزید به نیت نا امیدی. خدا سنگ پشت را از روی زمین بلند کرد. زمین را نشانش داد. کره ای کوچک بود. و گفت : نگاه کن، ابتدا و انتها ندارد. هیچ کس نمی رسد. چون رسیدنی در کار نیست،‌فقط رفتن است. حتی اگر اندکی. و هر بار که می روی رسیده ای و باور کن انچه بر دوش توست تنها لاکی سنگی نیست، تو پاره ای از هستی را بر دوش می کشی. پاره ای از مرا. خدا سنگ پشت را بر زمین گذاشت. دیگر نه بارش چندان سنگین بود و نه راه ها چندان دور؛ سنگ پشت به راه افتاد و گفت : رفتن؛ حتی اگر اندکی. و پاره ای از «او» را بر دوش کشید