می توان در بین دل ها خانه کرد می توان غم را ز خود بیگانه کرد می توان هم مثل باران پاک بود می توان پر فایده چون خاک بود می توان توفنده بودن همچو موج می توان پرواز کردن تا به اوج می توان بودن چو دریا پرخروش می توان بار غمان بردن به دوش می توان خورشید شد پر نور شد می توان از تیرگی ها دور شد می توان بار دگر شد مهربان می توان گل کرد در فصل خزان

من چه میدانم سر انگشتش چه كرد در میان خرمن گیسوی من آنقدر دانم كه این آشفتگی زان سبب افتاده اندر موی من آتشی شد بر دل و جانم گرفت راهزن شد راه ایمانم گرفت رفته بود از دست من دامان صبر چون ز پا افتادم آسمانم گرفت گم شدم در پهنه صحرای عشق در شبی چون چهره بختم سیاه ناگهان بی آنكه بتوانم گریخت بر سرم بارید باران گناه مست بودم ‚ مست عشق و مست ناز مردی آمد قلب سنگم را ربود بس كه رنجم داد و لذت دادمش ترك او كرد چه می دانم كه بود مستیم از سر پرید ای همنفس بار دیگر پركن این پیمانه را خون بده خون دل آن خودپرست تا به پایان آرم این افسانه را