salam reza jooon khobi taaaaaavvvaaalooodeeet moobarak

salam khobi reza jooooon

جوانی ، داستانی بود پریشان داستان بی سرانجامی غم آگین غصه تلخی كه از یادش هراسانم به غفلت رفت از دستم، وزین غفلت پشیمانم *** جوانی چون كبوتر بود و بودم یكی طفل كبوتر باز سرودی داشت آن مرغك ـــ كه از بانگ سرودش مست بودم، شادمان بودم به شوق نغمه مستانه او نغمه خوان بودم نوائی داشت حالی داشت گه بی گاه با طفل دلم قال و مقالی داشت *** جوانی چو كبوتر بود و من بودم یكی طفلی كبوتر باز كه او را هر زمان با شوق ، آب و دانه ای میدادم پرو بال لطیفش را بلبل ها شانه می كردم و او را روی چشم و سینه خود لانه می دادم *** ولی افسوس هزار افسوس یكی روز آن كبوتر از كفم پر زد ز پیشم همچنان تیر شهابی، تند، بالا رفت *** به سو ی آسمانها رفت فغان كردم ـــ نگاهم را چنان صیاد ـــ دنبالش روان كردم ولی اوكم كمك چون نقطه شد و ز دیده پنهان شد به خود گفتم كه :آن مرغك به سوی لانه می آید امید رفته روزی عاقبت در خانه می آید ولی افسوس هزار افسوس! به عمری در رهش آویختم فانوس جشم را نیامد در برم مرغ سپید من نشد گرم از سرودش خانه عشق و امید من كنون دور از كبوتر ، لانه خالی، آسمان خالیست بسوی آسمان چون بنگرم تا كهكشان خالیست *** منم آن طفل دیروزین ـــ كه اینك در غم هم نغمه ای با چشم تو مانده درون آشیان ز آن همنوای گرم خو یك مشت « پر » مانده « پر او چیست دانی؟ هاله ی موی سپید من فضای آشیان خالیست چه هست آن آشیان؟ ـــ ویران دلم ، ویرانه ی عشق و امید من *** هزار افسوس! هزار اندوه! جوانی رفت، شادی رفت ، روح و زندگانی رفت غم آمد، ماتم آمد دشمن عشق و امید آمد پدر بگذشت، مادر رفت، شور عشق از سر رفت سپاه پیری آمد ، هاله ی موی سپید آمد *** كنون من مانده ام تنها ز شهر دل گریزان، رهنورد هربیابانم سراپا حیرتم، درمانده ام، همرنگ اندوهم چنان گمكرده فرزندی به صحرای غریبی، بی كسی ، هم صحبت كوهم *** صدا سر میدهم در كوه: كجائید ای جوانی، شادمانی، كامرانیها؟! جواب آید به صد اندوه: كجائید ای جوانی، شادمانی، كامرانیها...؟! *****