علمی اندك كه عمل می كند، بسیار پر بهاتر از دانشی عظیم است كه بیكاره مانده.

از كوزه همان برون تراود كه در اوست.

خدا و آفرینش در آغاز هیچ نبود ... كلمه بود ... و آن كلمه خدا بود و كلمه ، بی زبانی كه بخواندش و بی اندیشه ای كه بدانش چگونه می تواند بود؟ و « خدا » بود و با او « عدم » و عدم گوش نداشت و خدا برای نگفتن حرفهای بسیاری داشت كه در بیكرانگی دلش موج می زد و بی قرارش می كرد و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟ هر كسی گمشده ای دارد و خدا گمشده ای داشت عظمت همواره در جستجوی چشمی است كه او را ببیند و خوبی همواره در انتظار خردی است كه او را بشناسد و زیبایی تشنه دلی است كه به او عشق ورزد و جبروت نیازمند اراده ای است كه در برابرش به دلخواه آرام گیرد و غرور در آرزوی عصیان مغروری است كه بشكندش و سیرابش كند و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پرجبروت و مغرور اما كسی نداشت ... داشتن نیازمند طلب است و پنهان ، بیتاب كشف و تنها ، بیقرار انس و خدا از بودن بیشتر بود ، و از حیات زنده تر ، و از غیب پنهان تر ، و از تنهایی تنهاتر و برای طلب بسیار داشت اما عدم نیازمند نیست ، نه می شناسد ، نه می خواهد و نه درد می كشد و نه انس می بندد و نه هیچگاه بیتاب می شود كه عدم ، نبودن مطلق است اما خدا بودن مطلق ، و غنای مطلق بود و هر كسی به اندازه داشتن هایش می خواهد پس آفرید فرشتگان را ، و طبیعت را اما آفریده هایش او را نمی توانستند دید ، نمی توانستند فهمید و خدا چشم براه آشنا بود پیكر تراش هنرمند و بزرگی كه در میان انبوه مجسمه هایش غریب مانده بود در جمعیت چهره های سنگ و سرد تنها نفس می كشید كسی نمی خواست ، كسی نمی دید ، كسی عصیان نمی كرد ، كسی نیازمند نبود ، كسی درد نداشت ، كسی عشق نمی ورزید و خداوند برای حرفهایش باز هم مخاطبی نیافت هیچكس او را نمی شناخت ، هیچكس با او انس نمی توانست بست پس انسان را آفرید و این نخستین بهار خلقت بود « هبوط » شریعتی