از دوستی باشما خشبختم

كوچه ی یار عجب ساز ونوایی دارد... در من امروز عجب حال و هوایی دارد ... كار من این بود هر صبح به شب بر سر كوچه ی یار ...یادگاری دارم از قضا روزی مرا دید و به من گفت : كه تو سرگرم چه كاری؟ سرم از روی خجالت به زمین شد اشكم از گونه روان شد ...دلم در سینه تپان شد پای لرزید به جایش ... باز از دیدن رویش نتوانم به لب آرم آنچه را در دل و جان بود باز از شوق نگاهش ... از دو چشمان سیاهش.... باز از روی چو ماهش شرمم آمد ...لب به صحبت نگشودم پای در سكوت و بی تابی كشیدم .... یار خسته شد ورفت گفتم كه چرا رحم در دل مردم ما نیست در دل زخدا ذره ای از نام ونشان نیست شاید آن یار كه دلم در پی اوست دل او از پی یار دگرست با خیالات ... خودم را به در خانه رساندم فكر او را دگر از سر برهاندم دگر از كوچه ی یارم نگرفتم خبری دگر از یار دل آزرده ندیدم ثمری اما: به چه حالی دل از آن كوچه بریدم دل از آن كوچه واز مردم آن كوچه بریدم