از بس ستاره کشتید ، روی زمان سیاه است هم این زمین سیاه است ، هم آسمان سیاه است روبه صفتان نشستید ، در پیشگاه تاریخ کز اینهمه جنایت ، رخستارتان سیاه است دست قلم شکستید ، پای سخن ببستید ای روشنی ستیزان ، افکارتان سیاه است هر تار موی یک زن ، بندد مسیر تقوا ! این خود گواه آن بس ، پندارتان سیاه است هر حیله ای که داری در استین تزویر هر جادویی که بستید در کارتان سیاه است هر خطبه ای که خواندید ، هر جمعه بر سر کوی خلقی گریست زیرا ، گفتارتان سیاه است میخانه ها بستید ، بتخانه ها گشودید با خون وضو نمودید ، کردارتان سیاه است شد پرده سیاهی ، معیار پاکی زن ! ای صبح دم گریزان ، معیارتان سیاه است زین شهر روی ما نیست، در هر مکان سیاه است از بس ستاره کشتید ، روی زمان سیاه است

با سلام..... بشکن طلسم حادثه را، بشکن! مهرسکوت،از لب خود بردار منشین به چاهسار فراموشی بسپار گام خویش به ره، بسپار برخیز! رخش سرکش خود زین کن امید نوشداروی تو از کیست؟

ما کودکان ایرانیم مادر خویش را نگهبانیم همه از پشت کیقباد و جمیم همه از نسل پور دستانیم زاده کوروش و هخامنشیم پسر مهرداد و فرهادیم تیره اردشیر ساسانیم ملک ایران یکی گلستان من است ما گل سرخ این گلستانیم کجا رفت آن فره ایزدی؟ کجا رفت آن کوروش دادگر؟کجا رفت کمبوجی نامور؟