به من ز بوی تو باد صبا دریغ نکرد ز آشنا نفس آشنا دریغ نکرد چو غنچه تنگ دلی هرگزش مباد آن گل که بوی خوش ز نسیم صبا دریغ نکرد صفای ایینه ی روی آن پری وش باد که با شکسته دلان از صفا دریغ نکرد جفا ز بخت بد خویش می کشم من زار وگرنه یار به من از وفا دریغ نکرد حبیب من چه بهشتی طبیب مشفق بود که دید درد مرا و دوا دریغ نکرد همیشه بر سر او سایبان دولت باد که سایه از سرما چون هما دریغ نکرد چه بخت بود که آن سر کشیده سرو بلند ز آب دیده ی من خک پا دریغ نکرد بر آستان نظر اشک پرده دار دل است بیا که دیده ی من از تو جا دریغ نکرد از آن لب شکرینم به بوسه ای بنواز که سایه با تو چو نی از نوا دریغ نکر

درین سرای بی کسی اگر سری در آمدی هزار کاروان دل ز هر دری در آمدی ز بس که بال زد دلم به سینه در هوای تو اگر دهان گشودمی کبوتری در آمدی سماع سرد بی غمان خمار ما نمی برد به سان شعله کاشکی قلندری در آمدی خوشا هوای آن حریف و آه آتشین او که هر نفس ز سینه اش سمندری در آمدی یکی نبود ازین میان که تیر بر هدف زند دریغ اگر کمان کشی دلاوری در آمدی اگر به قصد خون من نبود دست غم چرا از آستین عشق او چون خنجری در آمدی فروخلید در دلم غمی که نیست مرهمش اگر نه خار او بدی به نشتری در آمدی شب سیاه اینه ز عکس آرزو تهی ست چه بودی از پری رخی ز چادری در آمدی سرشک سایه یاوه شد درین کویر سوخته اگر زمانه خواستی چه گوهری در آمدی

دل شکسته ی ما همچو اینه پک است بهای درنشود گم اگرچه در خک است ز چک پیرهن یوسف آشکارا شد که دست و دیده ی پکیزه دامنان پک است نگر که نقش سپید و سیه رهت نزند که این دو اسبه ی ایام سخت چالک است قصور عقل کجا و قیاس قامت عشق تو هرقبا که بدوزی به قدر ادرک است سحر به باغ درآ کز زبان بلبل مست بگویمت که گریبان گل چراچک است رواست گر بگشاید هزار چشمه ی اشک چنین که داس تو بر شاخه های این تک است ز دوست آنچه کشیدم سزای دشمن بود فغان ز دوست که در دشمنی چه بی بک است صفای چشمه ی روشن نگاه دار ای دل اگر چه از همه سو تند باد خاشک است صدای توست که بر می زند ز سینه ی من کجایی ای که جهان از تو پر ز پژوک است غروب و گوشه ی زندان و بانگ مرغ غریب بنال سایه که هنگام شعر غمنک است دل حزینم ازین ناله ی نهفته گرفت بیا که وقت صفیری ز پرده ی رک است