خداوندا ، خداوندا تو هم یکبار عاشق شو و بر گیر از لب میگون یاری بوس اشک آلود تو هم در انتظار دلبری با ترس و لرز و بیم سر آن کوچه یک ساعت بمان غمناک و اشک آلود که از درد من و راز درون من خبر گردی تو هم چون من به رسوایی میان ده سمر گردی وفا داری کن و جور و جفایش را تحمل کن چنان خو کن به او تا هستی تو جمله او گردد و بعد در آغوش رقیبی مست و بی پروا تماشا کن که تا بهتر بدانی حالت مارا خداوندا تو هرگز نامه معشوقه ای خواندی که بنویسد تویی دینم تویی جسمم تویی جانم ولی فردا همان فردا که آغاز جدایی هاست بگوید کن فراموشم نمیخواهم پشیمانم و تو مانند مرغ نیم بسمل پر زنی بر خاک و شعرت نامه ات ، آتش زند بر پیکر افلاک خداوندا ، تو یک شب تیشه مردانگی بردار و از ریشه بر افکن این درخت عشق و مستی را و خواهی دید با محو کلام دوستت دارم تو خواهی داد بر باد فنا بنیاد هستی را وز آن پس هر دلی را کردی از عشق بتی دلشاد به درس وفا هم در کنار عشق خواهی داد شهاب رستگار http://www.ebli3mast.blogfa.com/

مشت می كوبم بر در پنجه می سایم بر پنجره ها من دچار خفقانم خفقان من به تنگ آمده ام از همه چیز بگذارید هواری بزنم آی با شما هستم این درها را باز كنید من به دنبال فضایی می گردم لب بامی سر كوهی دل صحرایی كه در آنجا نفسی تازه كنم آه می خواهم فریاد بلندی بكشم كه صدایم به شما هم برسد من به فریاد همانند كسی كه نیازی به تنفس دارد مشت می كوبد بر در پنجه می ساید بر پنجره ها محتاجم منهموارم را سر خواهم داد چاره درد مرا باید این داد كند از شما خفته چند چه كسی می اید با من فریاد كند ؟

آسمان بار غم به دوش گرفت چهره ی روزگار را چون دید جلوه ی آشنای شهر كبود قاصد همزبان خشكی باد گشته در این حصار كوه اسیر دیگر از قطره های عشق نگفت چشم گریان آسمان خشكید یار من غمگسار هجران بود در دلش كشته های جنگ به یاد اینچنین در طلسم شهر اسیر همنفس از دیار غصه برفت همدم زخم آسمان گردید گفتن از درد این زمانه نمود دل به این ناظران صحنه نداد انتظارش نگاه چشم بصیر