لبها پریده رنگ و زبان خشک و چک چک رخساره پر غبار غم از سالهای دور در گوشه ای ز خلوت این دشت هولنک جوی غریب مانده ی بی آب و تشنه کام افتاده سوت و کور بس سالها گذشته کز آن کوه سربلند پیک و پیام روشن و پکی نیامده ست وین جوی خشک ، رهگذر چشمه ای که نیست در انتظار سایه ی ابری و قطره ای چشمش به راه مانده ، امدیش تبه شده ست بس سالها گذشته که آن چشمه ی بزرگ دیگر به سوی معبر دیرین روانه نیست خشکیده است ؟ یا ره دیگر گرفته پیش ؟ او ساز شوق بود و سرود و ترانه داشت و کنون که نیست ، ساز و سرود و ترانه نیست در گوشه ای ز خلوت دشت اوفتاده خوار بر بستر زوال و فنا ، در جوار مرگ با آن یگانه همدم دیرین دیر سال آن همنشین تشنه ، چنار کهن ، که نیست بر او نه آشیانه ی مرغ و نه بار و برگ آنجا ، در انتظار غروبی تشنه است کز راه مانده مرغی بر او گذر کند چون بیند آشیانه بسی دور و وقت دیر بر شاخه ی برهنه ی خشکش ، غریب وار سر زیر بال برده ، شبی را سحر کند این است آن یگانه ندیمی که جوی خشک همسایه است با وی و همراز و همنشین وز سالهای سال در گوشه ای ز خلوت این دشت یکنواخت گسترده است پیکر رنجور بر زمین ای جوی خشک ! رهگذر چشمه ی قدیم وقتی مه ، این پرنده ی خوشرنگ آسمان گسترده است بر تو و بر بستر تو بال ایا تو هیچ لب به شکایت گشودهای از گردش زمانه و نیرنگ آسمان ؟ من خوب یادم اید ز آن روز و روزگار کاندر تو بود ، هر چه صفا یا سرور بود و آن پک چشمه ی تو ازین دشت دیولاخ بس دور و دور بود ، و ندانست هیچ کس کز کوهسار جودی ، یا کوه طور بود آنجا که هیچ دیده ندید و قدم نرفت آنجا که قطره قطره چکد از زبان برگ آنجا که ذره ذره تراود ز سقف غار روشن چو چشم دختر من ، پک چون بهشت دوشیزه چون سرشک سحر ، سرد چون تگرگ من خوب یادم اید ز آن پیچ و تابهات و آنجا که آهوان ز لبت آب خورده اند آنجا که سایه داشتی از بیدهای سبز آنجا که بود بر تو پل و بود آسیا و آنجا که دختران ده آب از تو برده اند و کنون ، چو آشیانه متروک ، مانده ای در این سیاه دشت ، پریشان وسوت و کور آه ای غریب تشنه ! چه شد تا چنین شدی لبها پریده رنگ و زبان خشک و چک چک رخساره پر غبار غم از سالهای دور ؟

با تو یک شب بنشینم و شرابی بخوریم آتش آلود و جگر سوخته آبی بخوریم در کنار تو بیفتیم چو گیسوی تو مست دست در گردنت آویخته تابی بخوریم بوسه با وسوسه ی وصل دلارام خوش است باده با زمزمه ی چنگ و ربابی بخوریم سپر از سایه ی خورشید قدح کن زان پیش کز کماندار فلک تیر شهابی بخوریم پیش چشم تو بمیرم که مست است ، بیا تا به خوشباشی مستان می نابی بخوریم صله ی سایه همین جرعه ی جام لب توست غزلی نغز بخوانیم و شرابی بخوریم

او راز گیسوان ِبلندش شناختند ی خاک این همان تن ِپاک است ؟ انسان همین خلاصه ی خاک است ؟ وقتی که شانه می زد انبوه ِگیسوان ِبلندش را تا دوردست ِآینه می راند اندیشه ی خیال پسندش را او با سلام صبح خندان ، گلی ز آینه می چید دستی به گیسوانش می برد شب را کنار می زد خورشید را در آینه می دید اندیشه ی برآمدن ِروز بارانی از ستاره فرو می ریخت در آسمان ِچشم ِجوانش آنگاه آن تبسم ِشیرین در می گشود بر رخ ِآیینه از باغ ِآفتابی ِجانش دزدان ِکور ِآینه ، افسوس آن چشم ِمهربان را از آستان ِصبح ربودند ! آه ای بهار ِسوخته خاکستر ِجوانی تصویر ِپر کشیده ی آیینه ی تهی با یاد ِگیسوان بلندت آیینه در غبار ِسحر آه می کشد مرغان باغ بیهده خواندند هنگام ِگل نبود