من و تو ... من و تو یکی دهان‌ایم که با همه آوازش به زیباترسرودی خواناست. من و تو یکی دیدگان‌ایم که دنیا را هر دَم در منظر ِ خویش تازه‌تر می‌سازد. نفرتی از هرآن‌چه باز ِمان دارد از هرآن‌چه محصور ِمان کند از هرآن‌چه وادارد ِمان که به دنبال بنگریم، ــ دستی که خطی گستاخ به باطل می‌کشد. من و تو یکی شوریم از هر شعله‌ئی برتر، که هیچ‌گاه شکست را بر ما چیره‌گی نیست چرا که از عشق روئینه‌تن‌ایم. و پرستوئی که در سرْپناه ِ ما آشیان کرده است با آمدشدنی شتاب‌ناک خانه را از خدائی گم‌شده لب‌ریز می‌کند

لبانت به ظرافت شعر شهوانی ترین بوسه ها را به شرمی چنان مبدل می کند که جاندار غار نشین از آن سود می جوید تا به صورت انسان دراید و گونه هایت با دو شیار مّورب که غرور ترا هدایت می کنند و سرنوشت مرا که شب را تحمل کرده ام بی آن که به انتظار صبح مسلح بوده باشم، و بکارتی سر بلند را از رو سبیخانه های داد و ستد سر به مهر باز آورده م هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخاست که من به زندگی نشستم! و چشانت راز آتش است و عشقت پیروزی آدمی ست هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد و آغوشت اندک جائی برای زیستن اندک جائی برای مردن و گریز از شهر که به هزار انگشت به وقاحت پکی آسمان را متهم می کند کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود و انسان با نخستین درد در من زندانی ستمگری بود که به آواز زنجیرش خو نمی کرد - من با نخستین نگاه تو آغاز شدم توفان ها در رقص عظیم تو به شکوهمندی نی لبکی می نوازند، و ترانه رگ هایت آفتاب همیشه را طالع می کند بگذار چنان از خواب بر ایم که کوچه های شهر حضور مرا دریابند دستانت آشتی است ودوستانی که یاری می دهند تا دشمنی از یاد برده شود پیشانیت ایینه ای بلند است تابنک و بلند، که خواهران هفتگانه در آن می نگرند تا به زیبایی خویش دست یابند دو پرنده بی طاقت در سینه ات آوازمی خوانند تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید تا عطش آب ها را گوارا تر کند؟ تا آ یینه پدیدار آئی عمری دراز در آ نگریستم من برکه ها ودریا ها را گریستم ای پری وار درقالب آدمی که پیکرت جزدر خلواره ناراستی نمی سوزد! حضور بهشتی است که گریز از جهنم را توجیه می کند، دریائی که مرا در خود غرق می کند تا از همه گناهان ودروغ شسته شوم وسپیده دم با دستهایت بیدارمی شود

غافلان هم‌سازند، تنها طوفان كودكانِ ناهم‌گون می‌زاید. هم‌ساز سایه سایانند مُحتاط در مرزهایِ آفتاب در هیأتِ زنده‌گان مرده‌گانند. وینان دل به دریا افكنانند، به پایدارنده‌گانِ آتش‌ها در كوهستان‌ها زنده‌گانی دوشادوشِ مرگ، پیشاپیشِ مرگ، هماره زنده از آن سپس كه با مرگ، وهمواره بدان نام كه زیسته بودند كه تباهی از درگاه بلندِ خاطِرشان شرم‌سار و سر افكنده می‌گذرد. كاشفانِ چشمه، كاشفانِ فروتنِ شوكران، جوینده‌گانِ شادی در مِجری آتشفشان‌ها، شعبده‌بازان لبخند در شبكلاهِ درد، با جا پایی ژرف‌تر از شادی در گذرگاهِ پرنده‌گان، در برابر تندر می‌ایستند، خانه را روشن می‌كنند ومی‌میرند.