خدا می داند این دل غرق غوغاست دلم وابسته عشقی هویداست نفس در سینه ام زندانی اوست چو پروانه سرم قربانی اوست سراپای وجودم مست ارباب به صحرای عطشناكم بود آب من از روز ازل در یاد اویم ز جام سبز او تر شد گلویم شدم مست می پیمانه او گدایی می كنم از خانه او غلامی از غلامانش من هستم به دامانش بود یك عمر دستم به روز نیمه ماه خدایی كنم خود را محیای گدایی دلم در خانه مولی الموالی به دستش كاسه ای خالی خالی بود سرخوش كه امشب دست حیدر دهد عیدی بر او از خم كوثر دهد عیدی به دل در وقت افطار كند او را غلام كوی دلدار صدای عشق می آمد به گوشش پرید از سر حواس و فكر و هوشش خدا را شكر مهمان علی یم بلا گردان طفلان علی یم دلم را یك گلستان یاسمن كرد وجودم را فدایی حسن كرد حسن گفتم دلم آباد گردید ز بند بی كسی آزاد گردید سرود عشق جاری شد به لبهام ز صهبای حسن می ریخت در كام چو از جامش حسن داده شرابم كنار از دیده ها رفته حجابم همه پیغمبران دیدم كه مدهوش به سجده اوفتاده حلقه بر گوش صدا می آمد آنجا از خداوند دل من را حسن بنموده در بند اگرچه خالق این كودك هستم دلم از دیدنش رفته ز دستم من و عشاق او همدرد هستیم كه بند دل به قنداقش ببستیم از این گفتار خود باكی ندارم حسن را از ته دل دوست دارم هر آنكه عاشقش پیوسته باشد خدایی توشه اش را بسته باشد

از خدا پرسیدم چی دوست داری؟ گفت سخاوت .... دیونه گفت:حقامت..... غم گفت : ملامت........ کوه گفت:صلابت ....... معشوق گفت: نگاهت... فدای تو که گفتی :رفاقت

من آخر در غریبی با غریبی آشنا گشتم وغربت آشنایی را برایم خوب معناکرد مرا شیدا و رعنا کرد که در غربت بدانم قدر غربت یار دیرین را. کلام خوب و شیرین را . یکی می گفت که غربت درد بی درمان که غربت دشمن جانست ولی غربت کلامی تلخ و شیرینست رفیقی پاک و دیرینست. برایم در غریبی ها مثال شهد شیرینست من این را از سر شادی به روی صفحه می آرم