سلام در این سرای بی كسی كسی به در نمیزند به دشت پر ملال ما پرنده پر نمیزند یكی ز شب گرفتگان چراغ بر نمیكند كسی به كوچه سار شب در سحر نمیزند نشسته ام در انتظار این غبار بی سراب دریغ كه از شبی چنین سپیده سر نمیزند گذر گهی است پرستم كه اندرو به غیر غم یكی صلای آشنا به رهگذر نمیزند چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات برو كه هیچ كس ندا به گوش كر نمیزند نه سایه دارم و نه بر بیافكنندم و سزاست وگرنه بر درخت تر كسی تبر نمیزند در كوچه سار شب - هوشنگ ابتهاج (ه . الف .سایه)