من مواعظ علی بن الحسین (علیه السلام): ما من شىءٍ أحبّ إلى اللّه بعد معرفته من عفّة بطن وفرج، وما من شىءٍ أحبّ إلى اللّه من أن یسأل. (تحف‏العقول ص 282) علت اینكه حضرت، محبوب‏ترین امور نزد پروردگار را بعد از معرفت خدا، عفت بطن و فرج، دانسته و سایر واجبات و عبادات مثل نماز را ذكر نفرموده، این است كه: عفت، جلوگیر عامل مزاحم است و همیشه، تأثیر عامل مزاحم، بیشتر از عامل مُعِدّ است، مثل این است كه كسى غذاهاى مفید و مقوى مصرف كند اما از آن طرف بطور منظم یك سم یا میكروبى را وارد بدن نماید بدیهى است اثرى نخواهد كرد. در مسائل معنوى، نیز اگر انسان عبادات زیادى انجام دهد اما مرتباً میكروب گناه را در كالبد روح خود وارد كند، اثر عباداتش خنثى مى‏شود. ولى اگر آئینه قلب خود را با گناه تیره نكند فطرت الهیش او را به رشد و كمال هدایت مى‏نماید. پس ترك گناه اهم از فعل عبادت است و لذا شیطان بیشتر انسان را به گناه وسوسه مى‏كند تا ترك عبادت، چون وقتى گناه بر آدمى سیطره پیدا كرد عبادات او موجب تقرّب وى نخواهد شد. پس محبوب‏ترین كارها، ترك دو گناه است یكى گناه بطن كه ارتباط پیدا مى‏كند با دنیاطلبى، مال‏اندوزى و طمع‏ها و دیگرى شهوات جنسى است.