پاهایم در شب راه می‏روند سرم در روز گیر کرده گاهی بلندیِ قد هم دردسری‏است این سوی دیوار باشی و درختانِ آن‏طرف چشم‏هایت را سبز کنند فقط چشم‏هایت را... من دراز به دنیا آمدم مثل نخ گیجِ بادبادک مثل ‏کتاب‏های تاریخ مثل دیوار چین که طولانی‏ترین غم دنیاست و رود نیل که قرن‏ها بر گونه‏ی آفریقا جاری‏است رویایی بودم که تنها از روزی به روز دیگر ریخت بی‏آنکه حتی موهایش کمی بلند شود پیراهنش را عوض کند یا خواب دیگری ببیند عقربه‏ی ساعت سلام ! من هم به بازیِ تو به تکه‏تکه شدن در ثانیه‏ها و ساعت‏ها تن دادم. و اتاقم حاصلِ تمام تفریق‏های جهان شد برف گنجشک‏ها را از آن کم کرد خستگی رنگ‏های پیراهنِ تو را… و آن کشِ بنفش که یک روز موهای تو را بست دست‏بندی بود به دست‏های شعر من موسیقیِ ظرف‏ها نُت به نُت کم شد و بوی برنج سوخته انگشتِ اشاره‏ای به تنهایی... سرانجام پرده‏ها تکان خوردند و پنجره غمی بزرگ را به خیابان انداخت من حاصل تمام تفریق‏های جهانم مترسکی در فاصله‏ی گنجشک‏ها و مزرعه دوازده طبقه در فاصله‏ی تو تا مرگ فاصله‏ی میانِ دو شب فاصله‏ی پدر با پسرم که روزی دست‏های خونی‏اش را زیر شیر آب خواهد شُست و من از آشپزخانه به کوچه و از کوچه به جوب خواهم ریخت

پرنده مردنی ست دلم گرفته است دلم گرفته است به ایوان میروم و انگشتانم را بر پوست كشیده ی شب می كشم. چراغ های رابطه تاریكند چراغ های رابطه تاریكند كسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد كرد كسی مرا به میهمانی گنجشگ ها نخواهد برد پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی ست

گفتگو با خدا خدا از من پرسید: دوست داری با من مصاحبه كنی؟ پاسخ دادم: اگر شما وقت داشته باشید. خدا لبخندی زد و پاسخ داد: زمان من ابدیت است... چه سؤالاتی در ذهن داری كه دوست داری از من بپرسی؟ من سؤال كردم: چه چیزی درآدمها شما را بیشتر متعجب می‌كند؟ خدا جواب داد.... اینكه از دوران كودكی خود خسته می‌شوند و عجله دارند كه زودتر بزرگ شوند...و دوباره آرزوی این را دارند كه روزی بچه شوند. اینكه سلامتی خود را به خاطر بدست آوردن پول از دست می‌دهند و سپس پول خود را خرج می‌كنند تا سلامتی از دست رفته را دوباره باز یابند. اینكه با نگرانی به آینده فكر می‌كنند و حال خود را فراموش می‌كنند به گونه‌ای كه نه در حال و نه در آینده زندگی می‌كنند. اینكه به گونه‌ای زندگی می‌كنند كه گویی هرگز نخواهند مرد و به گونه‌ای می میرند كه گویی هرگز نزیسته‌اند. دست خدا دست مرا در بر گرفت و مدتی به سكوت گذشت.... سپس من سؤال كردم: به عنوان پرودگار، دوست داری كه بندگانت چه درسهایی در زندگی بیاموزند؟ خدا پاسخ داد: اینكه یاد بگیرند نمی‌توانند كسی را وادار كنند تا بدانها عشق بورزد. تنها كاری كه می‌توانند انجام دهند این است كه اجازه دهند خود مورد عشق ورزیدن واقع شوند. اینكه یاد بگیرند كه خوب نیست خودشان را با دیگران مقایسه كنند. اینكه بخشش را با تمرین بخشیدن یاد بگیرند. اینكه رنجش خاطر عزیزانشان تنها چند لحظه زمان می‌برد ولی ممكن است سالیان سال زمان لازم باشد تا این زخمها التیام یابند. یاد بگیرند كه فرد غنی كسی نیست كه بیشترین‌ها را دارد بلكه كسی است كه نیازمند كمترین ها است. اینكه یاد بگیرند كسانی هستند كه آنها را مشتاقانه دوست دارند اما هنوز نمی‌دانند كه چگونه احساساتشان را بیان كنند یا نشان دهند. اینكه یاد بگیرند دو نفر می‌توانند به یك چیز نگاه كنند و آن را متفاوت ببینند. اینكه یاد بگیرند كافی نیست همدیگر را ببخشند بلكه باید خود را نیز ببخشند. باافتادگی خطاب به خدا گفتم: از وقتی كه به من دادید سپاسگذارم و افزودم: چیز دیگری هم هست كه دوست داشته باشید آنها بدانند؟ خدا لبخندی زد و گفت... فقط اینكه بدانند من اینجا هستم همیشه