تو زندگی آدما،خیلی چیزها است و خیلی چیزها نیست.معمولاَ هر کسی به یه طریقی برای چیزهایی که نیست دعا می کنه که باشه.بعضی ها بر این باورند که ستاره دنباله دار می تونه آرزو رو برآورده کنه،بعضی ها معتقدند بچه های معصوم دعاشون زود اجابت میشه،و خلاصه هر کس به یه نحوی دعای خودشو به گوش خدا می رسونه.اما بهتر نیست که ما مستقیما به خود خدا بگیم؟ پیش خدا دعا کردن یه مزه دیگه داره.با خود خدا،حرف زدن و درد و دل کردن یه چیز دیگه است. خدا همه جا هست و همه حرفا رو می شنوه،ولی ای کاش ما بتونیم یه جایگاه مشخصی رو براش قرار بدیم.یه جای خلوت و دور از مزاحم،یه جایی که هیچ کس به اون جا سرک نکشه،مثل دل. دل کوچیک ما آدما،یه جای دور از دسترس بقیه است.دلتون رو یه معبد کنید.این معبد باید یه معبد خصوصی باشه.روی سر درش هم بنویسد:ورود افراو متفرقه ممنوع.این ملک خصوصی است.بله ملک خصوصی خداست.کسی حق نداره واردش بشه.اون جا می تونید یه زندگی فراهم کنید.با تمام وسایلش.اما به نظرتون قلب آدما برای داشتن خدا کافیه؟ دزدی کار بدیه ولی خدا رو باید غافلگیر کرو ودزدیدوخدا همین جوری در قلب شما ساکن نمی شه شاید باهاتون تا اون سر دنیا هم بیاد و ترکتون نکنه.ولی باید دل و زد به دریا و به دزدی دل خدا رفت.اونو باید با دستای خودتون لمس کنید باید بگیریدش و بیارید به دلتون.باید بدونید که دزدی خدا فرق می کنه با دزدی های دیگه.میدونید چه جوری؟این دزذی احتیاج به قلاب گرفتن و بالا رفتن از دیوار و گازانبر و شاه کلید نداره.دزدی خدا خیلی حساس تر ولی راحت تره.کافیه روح خودتون رو صیقل بدید و پاکش کنید.باید سبک پرواز کنید.بعد که صفا داده شدید با عشق و باز هم با عشق یک جهش زیبا،و بعد هم رو به بی نهایت.وقتی به بی نهایت رسیدید،به خدا بگید که قصد دزدیدن دلش رو دارید.بگین صادقانه ازش می خواهید که مال خودتون بشه. بگید خدایا،دستهام،پاهام،تمام جسم و جونم رو گذاشتم واومدم برای دزدی خودتو.اون وقت خدا می گه"درسته با روح پاکت اومدی ولی اگه منو دزدی به کجا می بری؟خونه من اون پایین، پیش تو کجاست؟آیا باید باز هم پشت تو حرکت کنم و تو منو نبینی؟گناه کنی و منو نادیده بگیری؟یاروبروی تو باشم وتو باز خواستم کنی و منو سپر بلای خودت کنی.بلایی که همیشه خودت به وجود میاری نه من.کارت رو بکنی،خودت رو لکه دار بکنی وبعد بگی خدایا چرا این جوری شد؟ چرا این جوری خواستی؟حالا که به این درجه نابودی و بیچارگی رسیدم.خودت باید درستش کنی؟ آیا اون پایین،باید باید کنارت باشم؟کنارت باشم و منو مجرو و شریک گناه خودت بدونی؟بگی اگه گناه کردم،تو هم شریک من بودی و زمینه رو برام فراهم کردی؟ بعد تو میگی نه من برای تو یه جای خوب و موندنی رو برای تو فراهم دیدم.تو باید تو قلب من باشی و بمونی.قلب من اون پایین بی صبرانه،چشم انتظار توست"تمام لوازم و اسباب زندگی ابدی تو رو هم تهیه کردم.عشق و عشق و عشق،صداقت،معرفت،ایثار و جوانمردی. اون وقته که خدا اجازه ربودن رو بهت میده. ولی تا به قلب شما برسه هزار بار شما رو به زمین میاندازه تا بفهمه آیا شما رفیق و بنده وفادارش هستین یا نه،همه حرفاتون دروغ بوده؟اما روح شما پاک رفته و قصد داره پاک برگرده.هر بار که زمین خوردید، بازهم بلند می شید و به راهتون ادامه می دید.خدا هم به شما کمک میکنه،چون لذت می بره از دزد وفادار خودش. حالا ستاره دنباله دار بهتره یا عشق؟ عشق راهیه برای رسیدن به حق،که خود اوست،چه عشقی کامل تز از عشق به خدا و حتی شیرین تر؟ ******************************************************** زبان نگاه نشود فاشِ کسی آنچه میان من و توست تا اشارات نظر نامه رسان من و توست گوش کن با لب خاموش سخن می گویم پاسخم گو به نگاهی که میان من و توست روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید حالیا چشم جهانی نگران من و توست گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست گو بهار دل و جان باش و خزان باش ار نه ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت گفتگویی و خیالی زجهان من و توست نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل هر کجا نامه ی عشق است نشان من و توست «سایه» زآتشکده ی ماست فروغ مه ومهر وه از این آتش روشن که به جان من و توست محبوب من گل سرخی را که بر بالای سرت در آستان در نمودار گشت. ای کاش بر میداشتی می بوییدی و می بوسیدی، آنگاه زیب سینه ی نازنینت می کردی یا در میان گیسوان مشکین زیبایت می گذاردی! می دانی چرا؟ برای اینکه آن گل با اشک های چشم محبوبی شسته شده بود. دلبرم لابد می دانی که: بر روی آن گل به جای شبنم سحری اشک من بود. ای کاش بر می داشتی . می بوییدی و می بوسیدی آنگاه لابلای گیسوانت قرار میدادی. قلب من عشق من بود که به صورت آن گلدر آمده و با آن وضع به سوی تو پرتاب شد. ای کاش بر می داشتی. می بوییدی و می بوسیدی، آنگاه با انگشتانت پرپرش می کردی و دوباره باز پس میدادی. (ژان دوگره) حاصلم هیچ نیست جز حسرت عیش در خواب دیده را مانم می چکد اشکم از جدایی ها شاخ تاک بریده را مانم تپش دل بود سراپایم قطره ی نا چکیده را مانم خدایا می خواهم ... توان آن را داشته باشم که ادامه دهم اگر زمانه بر وفق مراد نگشت از نو آغاز کنم زیبایی را ببینم هنگامی که دیگران ناتوان از دیدن آنند می خواهم... امید رویایی نو داشته باشم و شکیبا تا رویاهایم همچنان ادامه یابد... و خردمند آنگونه که به آینده چشم داشته باشم... *** حـــرف آخر: (همه گناهکارند....هیچ کس از خود ما گناهکارتر نیست) ( یـا علـــی ) --------------------------------------------------- فـرزان شایسته

همچنان باران می بارد همچنان اشک از چشم من کوچه ها هنوز خلوت و بی رهگذر و نگاهم خیره به پیچ کوچه خانه تاریک و تار عصری حزن انگیز غروبی سرخ و پر اشک سرمازده و سیاه پوش تمام بی کسی هایم بی رمق باران می بارد دل پر از تنهایی ست که حتی اشکی هم در او خانه ندارد دل پر از لحظه های بارانی ست صدایی غمگین و پر سوز در کوچه می پیچد می خواند و می رود. او هم دلش گرفته او هم پرسوز است نگاهش مثل من آسمان دیگر آبی نیست پر است از ابرهای خاکستری و پر اشک خورشیدی نمی تابد و طوفانی این ابرها را تکان نمی دهد و گهگاهی نسیمی از سوی او سروش شادی همراه می آورد آسمان بارانی است دیگر قطره های باران آبی نیستند سیاه و سرد و خشمگین همچنان سردی انتظار ادامه دارد همچنان خاطرات خشکیده می سوزند همچنان باران می بارد و همچنان اشک از چشم من وتنهایی یک آریایی در سرزمین خویش در میان خرافاتی رنگ باخته تمدنی ۳۰۰۰ ساله اسیر وحشیگریهای اعراب نمیدانم چه گویم؟!!!!!!!!!!!! ( یـــا علــی ) ------------------------------------------------------------------------------- فــرزان شایسته

زندگی امروز آغاز می شود و در امتداد فردا می نگرد می بالد و احیا می شود و باز می آغازد. آن نیست كه انجام داده ای و ان كه بوده ای آنجاست كه خواهی شد و مسئله اینجاست 29 اردیبهشت