آرزویم این است : نتراود اشک از چشم تو هرگز... مگر از شوق زیاد. نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز ، و به اندازه هر روز تو عاشق باشی ، عاشق آنکه تورا میخواهد و به لبخند تو از خویش رها می گردد و تورا دوست بدارد به همان اندازه که دلت می خواهد.

امیر محمد26 در لحظه‌ی دراز ِعزیمت دیده بر پروا می‌بندم و راه حاشیه‌اش را با خود می‌برد وقتی که خط حادثه می‌گیرد اینجا را آنجا می‌گیرد و در کنار ِمتن آنچه می‌ماند با بیابان می‌ماند . جای پای گم، رفته‌های پا، نشانه‌ها برخطّه جا می‌مانند وخطه را خطه می‌خورد عزیمت غیبت است عزیمت مکانی ست عزیمت مکانی زمانی ست حذف ِهدف، رسیدن ِنرسیدن در لحظه‌ی دراز ِعزیمت هیچ وقت ساعت ابدیت نیست ابدیت ساعت نیست ابدیت وقت نیست و با دراز ِلحظه غرض ساکن می‌ماند غرض همیشه غرض می‌ماند و حاشیه همیشه بیابان. ۲ در حالت عمیق ِعزیمت‌، چشم تا س را آواره می‌کند و صفحه تکیه گاهش را از دست می‌دهد، مثل زمینه زمین اش را مثل زمین زمینه اش را وقتی که روبرو را پشت، رو می‌کند در نگاهی خائن که دیدن ِمرا ندیدن ِمن از من می‌گیرد وقت عبور ِزاویه ازمرز لنگ لنگان، شکسته، ناهموار که هر چه دیدنی را من با ندیدن می‌بینم حیران ِذهن ِخویش . با خود بمان، با آن خود ِناپدید در خود، با آن خود ِدور، در جرئتِ چشمِ دیگرت بمان پروائی در چشم کن مسئول ندیدن ِخود، کور! به دیده خیانت کن ساعت کن! کمی از اندک ِ خود را برای حاشیه بگذار کنارمتن نگاهِ تو تمام ِ نگاه ِتو نیست .

امیر محمد26 از کوچه پرسیدم نشانت را نمی دانست آن کفشهای مهربانت را نمی دانست رنجیده ام از آسمان ، قطع امیدم کرد دنباله ی رنگین کمانت را نمی دانست اینگونه سیب سرخ هم از چشمم افتاده ست شیرینی اش ، طعم لبانت را نمی دانست قیچی شدم ، بال و پرم را یک به یک چیدم ســـَمت ِ وسیع ِ آسمانت را نمی دانست لای ورقها ، نامه ها ، دفترچه ها گشتم حتی کتابی داستانت را نمی دانست