من نیز دلتنگ می شوم دلتنگ آنهایی که روزهاست از اینجا رفته اند آنها که روزی شاید عزیز بودند دست محبتشان در دست من بود آغوش عشق من گشوده برایشان من نیز به خاطر می آورم خاطراتی را که هر روز کمرنگ می شوند خاطراتی که مرا در آغوش نمی گیرند اما درون قلب من جای گرفته اند می بینی دوست من می بینی چه راحت می شکنند دلی را که دوست آنهاست و چه ساده زخم بر تن می زنند و باز متوقع بدنبال چی می آیند، نمی دانم! همیشه گمان می کنند خود عاشقتر بودند خود مهربانتر و باوفا تر بودند به گمان خود، به قلب ستمکارم ناسزا می گویند و دل پر کینه ام را بیشتر می سوزانند نمی دانم چه می خواهند از این ظالم آزارش می دهند و او ساکت است می روند و او می گرید باز می گردند و او عذاب می کشد طعنه اش می زنند و او باز ساکت است باز فریبها آغاز می شوند باز حرفهای بی پایه و اساس باز محبتهای غریزی و زودگذر اما او همچنان سکوت کرده است آری دوست من بگذار همه بر حال این دیوانه بخندند بگذار تنهایی تنها کس ما باشد لبهای من خسته تر از پاسخ دادن به این حرفهاست سالهاست که دوستان را با عشقهای ناتوانشان فراموش کرده ام سالهاست که دلتنگ می شوم دلتنگ آنها؟ نه دلتنگ دل ساده ای که دیگر ساده نیست

یک روز بودا در میان مریدانش نشسته بود که مردی به آنها نزدیک شد. پرسید :خدا وجود دارد ؟ بودا پاسخ داد :بله وجود دارد پس از نهار مرد دیگری ظاهر شد . پرسید خدا وجود دارد؟ بودا پاسخ داد :نه خدا وجود ندارد. عصر همان روز ، مرد سومی همین پرسش را از بودا کرد، و پاسخ بودا این بود:باید خودت تصمیم بگیری. یکی از مریدان گفت: استاد، این که نابخردانه است. چگونه ممکن است به یک پرسش سه پاسخ متفاوت دهید؟ یگانه رو شنیده پاسخ داد :چون اشخاصی متفاوت بودند . هرکس به شیوه ی خود به خداوند نزدیک می شود :برخی با قطعیت، برخی با انکار ، و برخی با تردید.

شاگردی از استادش پرسید:" عشق چست؟ " استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترین شاخه را بیاور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به یاد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچینی! " شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسید: "چه آوردی؟ " و شاگرد با حسرت جواب داد: " هیچ! هر چه جلو میرفتم، خوشه های پر پشت تر میدیدم و به امید پیدا کردن پرپشت ترین، تا انتهای گندم زار رفتم ." استاد گفت: " عشق یعنی همین! "