عظمت عشق...... در جزیره ای زیبا تمام حواس زندگی می كردند: شادی.غم.غرور.عشق روزی خبر رسید كه به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت. همه ساكنین جزیره قایق هایشان را آماده و جزیره را ترك كردند.اما عشق می خواست تا آخرین لحظه بماند. چون او عاشق جزیره بود. وقتی جزیره به زیر آب فرو می رفت عشق از ثروت كه با قایقی با شكوه جزیره را ترك می كرد خواست و به او گفت :آیا می توانم با تو همسفر شوم؟ثروت گفت :نه! مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم هست و دیگرجایی برای تو وجود ندارد . پس عشق از غرور كه با یك كرجی زیبا راهی مكان امنی می شد، كمك خواست . غرور گفت:نه! چون تمام بدنت خیس و كثیف شده و قایق زیبای مرا كثیف خواهی كرد. غم در نزدیكی عشق بود. عشق به غم گفت : اجازه بده تا من با تو بیایم. غم با صدای حزن آلود گفت: من خیلی ناراحتم و احتیاج دارم تا تنها باشم. عشق این بار سراغ شادی رفت و او را صدا زد. او آنقدر غرق شادی و هیجان بود كه حتی صدای عشق را هم نشنید. آب هر لحظه بالا و بالاتر می آمد و عشق دیگر نا امید شده بود كه ناگهان صدای سالخورده ای گفت : بیا من تو را خواهم برد. سریع خود را داخل قایق انداخت و جزیره را ترك كرد. وقتی به خشكی رسیدند پیرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد كسی كه جانش را نجات داده بود چقدر به گردنش حق دارد! عشق آنقدر خوشحال بود كه حتی فراموش كرد نام پیر مرد را بپرسد ! عشق نزد علم كه مشغول مسئله ای روی شنهای ساحل بود رفت و از او پرسید:آن پیرمرد كه بود؟علم پاسخ داد: زمان!؟ عشق با تعجب گفت: اما او چرا به من كمك كرد؟ علم لبخندی خردمندانه زد و گفت: تنها زمان قادر به درك عظمت عشق است............ :(