به چی می مانی تو ؟ به که می مانی تو؟ ای ز راه آمده ، ای دختر مهتاب بهار! ای پری زاده، که از کشور نور آمده ای! همه تن ، جانی تو به که میمانی تو ؟ تو مگر غنچه گلزار بهشت آیینی ؟ نه یکی غنچه ، که خود باغ گل نسرینی ! تو بدین لطف پیام آور فروردینی ! ای گل اندام ! ندانم که بدین قامت ناز به چه می مانی تو؟ به یکی مروارید که زند خنده زجام صدف دریایی؟ به گل زنبق در جام بلورینه ی صبح؟ به چه می ماند دندان و لبت وقت سخن؟ به تگرگی که فرو ریخته بر ساغر گل ؟ به چه میماند چشمان تو هنگام نگاه ؟ به یکی جلگه ی پهناور داغ؟ یا به زیبایی صد آینه در منظر باغ؟ به چه می ماند گیسوی تو بر شانه ی تو ؟ به یکی دسته گل ابریشم؟ یا به ابری سیهی خفته به دریا چه ی دور ؟ ای همه لطف و طراوت به چه کس مانندی ؟ تو چنانی که کسی همسر و همتای تو نیست مهر تابانی تو عطر بستانی تو خود ز آینه بپرس تا که گویند همه تن جانی تو تا بدانی گل الماس درخشانی تو راز اندام تو را آینه می داند و بس گل من ! آینه داند به که می مانی تو ؟!

من در چیزهای منفی خیلی پیشانی دارم. کشتی ندارم که غرق شود، خانه ندارم که از بی مواظبتی آتش بگیرد، آزادی ندارم که به خطر بیفتد... /// (استاد صادق هدایت)

sallam michati ba man nima