هر چند مال من نشدی ولی ازت خیلی چیزا یاد گرفتم.
یاد گرفتم به خاطر کسی که دوسش دارم باید دروغ بگم.
یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره.
یاد گرفتم تو زندگیم به اون که بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه ای بشکنم.
یاد گرفتم گریه های هیچ کس رو باور نکنم.
یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم.
یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق نباشم

نمی نویسم .....
چون می دانم هیچ گاه نوشته هایم را نمی خوانی! حرف نمی زنم چون می دانم هیچ گاه حرف هایم را نمی فهمی! نگاهت نمی کنم چون تو اصلاً نگاهم را نمی بینی! صدایت نمی زنم .....
زیرا اشک های من برای تو بی فایده است! فقط می خندم ...... چون تو در هر صورت می گویی من دیوانه ام

تحمل تنهایی از گدایی دوست داشتن آسان‌تر است.
تحمل اندوه از گدایی همه‌ی شادی‌ها آسان‌تر است. سهل است که انسان بخواهد بمیرد تا آن‌که بخواهد به تکدی حیات برخیزد. چه چیز مگر هراسی کودکانه در قلب تاریکی، آتش طلب می‌کند؟ مگر پوزش، فرزند فروتن انحراف نیست؟
... بگذار که انتظار، فرسودگی بیافریند؛ زیرا تنها مُجرمان التماس خواهند کرد

در سرزمین من عاشق بودن جنایت است.
در سرزمین من ...زن... نیمه ناتمام من است، و من جرمم این است که با نیمه ناتمام خود به برابری سخن گفته ام،
در سرزمین من حوا به خاطر یک سیب ... روزی هزار بار سنگ سار می شود...
در سرزمین من لبها بوسه را از نگاه ها می جویندودستها عطر نوازش را در تاریکی ها...
در سرزمین من عاشق بودن گناه کبیره است....!!!

من نشانی از تو ندارم، اما نشانی ام را برای تو می نویسم : در عصرهای انتظار،به حوالی بی کسی قدم بگذار! خیابان غربت را پیدا کن و وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو! کلبه ی غریبی ام را پیدا کن ، کنار بید مجنون خزان زده و کنار مرداب آرزوهای رنگی ام! در کلبه را باز کن و به سراغ بغض خیس پنجره برو! حریر غمش را کنار بزن! مرا خواهی دید با بغضی کویری که غرق عصاره ی انتظار پشت دیوار دردهایم نشسته ام !!!!

علوم پزشکی همدان

persian

من آن واژه ساز ماهر ساحری هستم كه می توانم همه ی واژه های شیرین و دلنشین را بسوی قلبت پرتاب كنم تا تو مجذوبم شوی من محبوبت شوم میتوانم میخهای محبت را در قلبت بكوبم و فرو كنم. می توانم در عمیق ترین نقطه قلب تو جایگاه ویژه ای داشته باشم میتوانم تو را غرق محبت هایم كنم میتوانم تو را اسیر مهر آتشین خود گردانم میتوانم فریب دهم با همین واژه های شیرین و دلنشین....نه نه من این كار را نمیكنم هرگز چون كه فریب دادن كار شیاطین است. من تو را اسیر محبت های خود نمیكنم من تو را به بند نمی كشم چون كه به بند كشیدن و اسیر نمودن كار صیادان است. من نه از صیادانم نه از شیاطین_من از الهیون سخاوتمند مهرورز هستم كه همه مهر خود را بی منت به تو تقدیم میكنم تا قلب خشكیده ی یخی تو ذوب شود تا بیاموزی رسم مهرورزی را و رسم دوست داشتن را_عاشق مجنون نیستم كه بگویم بی تو میمیرم...تو را دوست دارم در هر كجا باشی نمیگویم كه حتما مال من باشی ... با هر كسی كه باشی همه ی خوشبختی های عالم مال تو

وقتی با کسی دوست میشی اول از خوشی هات بگو بعد که باش صمیمی شدی از غمات بگو... چون اینجوری اون هم بیشتر درکت میکنه و بات همدردی میکنه و هم اینکه بخاطر ترحم و دلسوزی بات دوست نمیشه.... دوستی مثل یه سیمان خیس میمونه که اگه واردش بشی بیرون اومدن ازش سخته و هرچی بیشتر بمونی بیشتر فرو میری و اگه یه روز بری جای پاهات برای همیشه میمونه

گفتی عاشقمی، گفتم دوستت دارم. گفتی اگه یه روز نبینمت میمیرم، گفتم من فقط ناراحت میشم. گفتی من بجز تو به كسی فكر نمی كنم، گفتم اتفاقا من به خیلی ها فكر می كنم. گفتی تا ابد تو قلب منی، گفتم فعلا تو قلبم جا داری. گفتی اگه بری با یكی دیگه من خودمو می كشم، گفتم اما اگه تو بری با یكی دیگه، من فقط دلم میخواد طرف رو خفه كنم. گفتی ... ، گفتم... . حالا فكر كردی فرق ما كجا بود؟ فرق ما اینه كه: تو دروغ گفتی، من راستشو

قهوه اي

زيبا

اگه یکی رو دیدی که وقتی داری رد میشی بر می گرده نگات می کنه بدون براش مهمی اگه یکی رو دیدی که وقتی داری می افتی با عجله میاد به سمتت بدون براش عزیزی اگه یکی رو دیدی که وقتی داری می خندی بر می گرده نگات می کنه بدون واسش قشنگی اگه یکی رو دیدی که وقتی داری گریه می کنی میاد باهات اشک میریزه بدون دوستت داره اگه یه وقت یکی رو دیدی که وقتی با یکی دیگه حرف میزنی ترکت می کنه بدون که عاشقته اگه یه وقت یکی رو دیدی که تو کلوب واست نظر میزاره بدون که .....

روی دلای آدما هرگز حسابی وا نكن از در نشد از پنجره ، زوری خودت رو جا نكن آدمكای شهر ما بازیگرایی قابلن وقتش بشه یواشكی رو قلب هم پا می زارن تو قتلگاه آرزو عاشق كشی زرنگیه شیطونك مغزای ما دلداده دو رنگیه دلخوشی های الكی ، وعده های دروغكی عشقاشونم خلاصه شد تو یك نگاه دزدكی آدمكای شب زده قلبا رو ویرون می كنن دل ستاره ی منو ، از زندگی خون می كنن ستاره ها لحظه ها رو با تنهایی رنگ می زنن به بخت هر ستاره ای ، آدمكا چنگ می زنن عمری به عشق پر زدن قفس رو آسون می كنن پشت سكوت پنجره چه بغضی بارون می كنن ! مردم سر تا پا كلك ، رفیق جیب هم می شن دروغه كه تا آخرش ، همدل و هم قسم می شن رو دنده حسادتا زنگی رو می گذرونن عادت دارن به بد دلی نمی تونن خوب بمونن قصه روزگار اینه ، به هیچ كسی وفا نكن روی دلای آدما هرگز حسابی وا نكن