خویشتن خدایی من به زیبایی استمرار می یابد،اگرچشم بگردانید این زیبایی را در همه جا خواهید دید؛این زیبایی،طبیعت در تمامی جلوه های آن است.این زیبایی،آغاز شادمانی چوپان است،هنگامی كه در میان تپه ها می ایستد؛ شادی كشاورز در كشتزاراست،وپرسه زدن عشایر در میان كوه ها و دشت ها.این زیبایی، نخستین گام انسان است به سوی حقیقت زنده.

ديگر

"نه تو لیلایی نه من مجنون
نه تو خسته ای نه من خسته
در یک غروب غمگین مست کرده ایم ، مست مستیم ، همه ماجرا این است
نه تو ابری نه من باران
نه تو مغروری نه من مغرور
در یک غروب غمگین سکوت کرده ایم ، کنار هم ایستاده ایم ، همه ماجرا این است "