دیوانگی‌ات را جشن بگیر!...
زیرا در این دنیا، جایی که تمام بشریت بیمار است،
عاقل شدن چنان است که به نظر دیوانه خواهی رسید...

کاش بر ساحل رودی خاموش

عطر مرموز گیاهی بودم

چو بر آنجا گذرت افتاد

بر سراپای تو لب می سودم

کاش چون نای شبان می خواندم

به نوای دل دیوانۀ تو

خفته بر هودج مواج نسیم

می گذشتم ز در خانۀ تو

کاش چون پرتوی خورشید بهار

سحر از پنجره می تابیدم

از پس پردۀ لرزان حریر

رنگ چشمان ترا می دیدم

کاش در بزم فروزندۀ تو

خندۀ جام شرابی بودم

کاش در نیمه شبی دردآلود

سستی و مستی خوابی بودم

کاش چون آینه روشن می شد

دلم از نقش تو و خندۀ تو

صبحگاهان به تنم می لغزید

گرمی دست نوازنده تو

کاش چون برگ خزان رقص مرا

نیمه شب ماه تماشا می کرد

در دل باغچۀ خانۀ تو

شور من … ولوله بر پا می کرد

کاش چون یاد دل انگیز مردی

می خزیدم به دلت پر تشویش

ناگهان چشم تو را می دیدم

خیره بر جلوۀ زیبایی خویش

کاش در بستر تنهایی تو

پیکرم شمع گنه می افروخت

ریشه زهد تو و حسرت من

زین گنه کاری شیرین می سوخت

کاش از شاخۀ سر سبز حیات

گل اندوه مرا می چیدی

کاش در شعر من ای مایۀ عمر

شعله راز مرا می دیدی ...

مهربان ، گپ زن ، پر هيجان

دروغ-حسادت-ترحم-نامردی-بی وفایی