سیروان احمدی

شعر من غربت دیارم بی کسیست
اندکی بالاتر ازدلواپسیست
چند متری مانده تا اوارگی
ده قدم بالاتر ازبیچارگی
جنب یک ویرانه میپیچی به راست
میرسی به کوچه یی که از ان ماست
داخل بن بست تنهایی و درد
هست منزل چندین دوره گرد
خسته و وامانده از این ماجرا
در همان اطراف میبینی مرا
به سراغ من اگر می گردی.

همه ام همین است،چیزی ندارم که دست کسی را بگیرم یا حتی ته دل کسی را،نه می خواهم حس دل سوزی برانگیزم و نه حرفهای قشنگی بگویم که به یاد بمانم. اینجا جاییست برای فراموش کردن فقط...برای تخریب هر چیزی که احتمال می دهم قصد ماندن داشته باشد،برای متلاشی کردن هرچیزی که حتی کمی بوی جاودانگی می دهد.اینجا تمرین عذاب آور فراموشیست،فقط جایی برای نماندن.گوریست که در آن روزها ،رویاها ،آرزوها و خواهشها بدل به واژه می شوند برا ی مدفون شدن بی هیچ سنگ قبری محض یاد آوری حتی!جایی برای به یاد نماندن.اگر زیادی بوی بطالت یا غم یا دلتنگی می دهداز سر چیزی نیست که بر سر پرده برداشتن از حرفهای درونیست که اراده اشان معطوف است به هیچ...فقط همین

مرد24 ساله مجرد متولد 10/اسفند/1367

مرد

Iran ، کردستان ، baneh

ميکشم

شرکت در بحث هاي کلوبها و امکانات ديگر

با والدين

ديپلم دبيرستان

azad

اسلام

چپ

180-185

55-60

شوخ ، جدي ، خشک ، دوستانه ، بد اخلاق ، گوشه گير

متغيير ، راحت ، معمولي

http://www.shs24.blogfa.com

19 شهریور 1387 ساعت 00:57