آبان 87 هم داره میره ..کلی برنامه داشتم..همه چیز به هم ریخت..

صبح روز عید بود که دوستم که همخونه ایم هم هست ، خیلی زود اولین

 اس ام اس تبریک عیدو بهم داد.. هنوز جوابشو نداده بودم که یکی از بچه ها گفت

آقای قائدی رو ترور کردن.. اس ام اسم نیمه تموم موند.. بهت هم روش نمیشد

 بهم نگاه کنه..سرد شدم.. دلم دچار لودگی شد،کفش هایم خمیازه کشیدند،

عقربه های ساعتم روی 7:30 ماند..من به درون خود غلتیدم..

....

و کمی بعد من اومدم .. هم خانه ای من دیگر نمی آید..او حالا پسر بزرگ خانواده است.

من هر روز به تصویری که از آقای قائدی دارم نگاه می کنم..او هر روز به من می خندد.

همخونه ای من هم هر روز نابتر می شود..بچه های مدرسه هم دیگر شعر نمی خوانند

شاید آقای قائدی تنها فقط برادر دوستم نبود..!!!