هوای اون قسمت پادگان به شدت تاریك بود..پیاده نگهبانی

می دادیم من و یكی از بچه های بوشهر نزدیك هم بودیم.

..خیلی شیطون بود.فاصله ی بین ما پر بود از

 درختچه ..كوچك . بزرگ..همه ه بچه های گروهان

 می خواستن یه جوری حال این رفیق بوشهری ما رو بگیرن ..

اما مگه كسی می تونست...او شر بود ولی دوست داشتنی...

داشتم از سرما به خودم می پیچیدم كه برای لحظه ای چیزی رو

میان درختچه ها دیدم..فكر كردم توهمه..شاید می خواستم

 بی خیال شم كه فكر این كه اگه یكی از بچه ها بخواد  تو اون

 تاریكی فرار كنه درد سرای بعدش حواسمو جمع كرد..

همه ی وجودم چشم شده بود و اون قسمتو پاییدم.

.چند لحظه بعد دیدم انگاری واقعا اون جا كسیه.

وونزدیك تر رفتم...حس كردم منو دید..كه به سرعت

به طرف محمد هادی رفت..گیج شدم مثه گوله می دوید...

هنوز مبهوت و بهت زده كه صدای ایست و ایست و

جیغ و جیغ محمد هادی با صدای رگبار گوله ها به هم پیچید

...ترس این كه كسی وارد پادگان شده و از ترس محمد هادی

دوست داشتنی به سرعت پستمو به سمت محمد هادی ترك

كردم...درخت چه های خار دار منو به شدت زخمی كرد..

وقتی كه رسیدم ...وقتی كه رسیدم محمد هادی هنوز داشت

هذیون می گفت .و بدن تكه پاره شده ی سگی رو دیدم كه كه

محمد هادی همه ی 36 گوله اش رو واسه از پا در آوردنش خالی

كرده بود...

........

محمد هادی رو به خاطر هذیون گفتنش فرستادن خونه..و

منو به خاطر ترك پستم جریمه كردن..بعد ها كه محمد هادی اومد

گفت كنار درختچه ها بوده كه صدا رو می شنوه...سگه پریده بود

به طرفشو او تو هوا خونواده ی سگ بی نوا رو داغدار كرده بود..

....

راستی محمد هادی از اون پس یكی از آروم ترین بچه ها شد

و حال هیچ كسو نگرفت...او به مرگ اندیشید و دچار سوالاتی شد

كه كسی به او جواب نمی داد ..یا كسی جوابی نداشت كه بدهد...