خوش به حال آدم های خاضع و خاشع. دلشان بند جای دیگریست. خیلی دلبسته ی این مقام و آن پست نیستند. جور دیگری هم تو را می پرستند. کاش به من هم یاد می دادی آن جور باشم که آنها هستند.

و خوش به حال مردان فروتن خداترس. چقدر سینه شان وسیع است برای آلام روزگار. چقدر گسترده اند سفره ی کرامتشان را در همه ی عالم.

کاش سینه ی مرا هم وسیع می کردی. شرح صدری که نبی خدا برای هدایت قومش لازم داشت، برای هدایت این نفسِ سرکش لازم دارم. می دهی؟

امانم بده.

دلم ترسان شده از آینده ای مبهم.