سلامٌ علی آل یس ...

لبخند می زنی و بازگشت دوباره ام را با لبخندت خوشامد می گویی.

السلام علیک یا داعی الله و ربانی آیاته ...

کلید باغ را به دستم می دهی ... " در هیچ حالتی صورت از ما برنگردان"...

بغضی سنگین در حنجره ام خیمه می زند و تو می فهمی ... چشمانت را می بندی.

نمی دانم شاید نمی خواهی خجلتم را ببینی.

تو شوق مرا دیده ای آن هنگام که پس از گشتن ها و نیافتن ها به سوی تو آمدم، دلم را جارو زدم، آب بر سر راه ریختم  و سر راه نشستم تا تو بیایی و تحویلم بگیری ... .

السلام علیک یا بقیة الله فی أرضه ...

و تو آمدی تا قرار دل آشفته ام باشی ...

با لطف آمده ای و من بار غصه هایم را در پیش پای تو بر زمین می گذارم ... شکوه می کنم از نفسم، از گرفتاری ام در چنبره پستی خویش ... محاط تردید شده ام ... .

تو می دانستی که من کسی جز تو را ندارم، می دانستی که من یذهب العبد الا الی مولاه(1)، می دانستی که من به جذابیت لبخندت محتاجم ... .

من هیچ کاره ام در سرایت و تعفن معصیت به همراه دارم ... می دانی اما مپرس: "أنت ممن یرید الدنیا؟"(2)

اگر می پرسی، اندکی صبر کن تا حسرتم را برایت به تصویر کشم ... .
 
السلام علیک یا وعد الله الذی ضمنه ...

از عالم ارواح و پیشتر از آن، تضمین آمدن تو را به ما داده بودند ... این، همه سرمایه ام است؛ من درود گوی درد کشیده ام، نفس بریده ام ... آمده ام و تنها دلخوشی ام همین تضمین است.