یه شب ساعتهای 2 بود كه متوجه سر و صدایی تو حیاط شدم،  چون خونه تنها بودم و هیچكس دیگه خونه نبود مجبور شدم پاشم برم ببینم كه سرو صدا مال چیه چند قدم از در ورودی فاصله داشتم كه ترجیح دادم چراغ رو روشن كنم تا اگه كسی هست بفهمه بیداریم و بره، دو قدمی در بودم كه چراغ رو روشن كردم، تا چراغ روشن شد دیدم یه نفر روبروم وایستاده  عجب قیافه ای اخمو، موهای آشفته و یه دستشم به دیوارو تو چشمای من زل زده بود، منو میگی از ترس فورا چراغ رو خاموش كردم، به محضی كه چراغو خاموش كردم دیدم هیشكی نیست، اوه، عكس خودم بود رو شیشه های سكوریت افتاده بود