این روزها که حکومت گام به گام اندک روزنه‌های ارتباطی مردم ایران و معترضان با دنیای خارج با هر رسانه‌ای اعم از روزنامه، اینترنت، رادیو، تلویزیون، شبکه‌های ماهواره‌ای و سخنرانی و تجمع بسته ‌است. بیش از پیش احساس خفگی می‌کنم.

اما و اما آزاردهنده‌تر و کشنده‌تر از همه مشی صدا و سیمای ج.ا. است که به شکل زجرآوری واقعیت‌ها را درست وارونه تحویل مردم می‌دهد و آنهایی که رسانه‌ای جز بنگاه دروغ‌پراکنی صدا و سیما ندارند و اغلب نیز در بخش‌های حاشیه نشین شهرهای بزرگ و روستاها و بخش عظیمی از خانواده‌‌های سنتی و مذهبی هستند محکوم به تحمیق و توهین به شعور و انسانیت‌شان هستند. این گونه است که آدم‌کشان، مظلوم و بیگناه و معترضانِ به حق‌کشیِ آشکار، اوباش و آشوب طلب و آلت دست بیگانه معرفی ‌می‌شوند. کاسب‌ها و مردمی که تاکنون هیچ‌گاه وقت و آسایش و درآمد و کسب و کارشان اهمیتی برای حاکمیت نداشت اکنون دمادم در جلو دروبین‌های صدا و سیما شهروندانی محق آسایش و امنیت شده‌اند. سردبیرانی که اکنون پرکارترین اوقات عمر خود را می‌گذارند بی‌وقفه سرگرم تهیه گزارش‌های دروغین و جهت دار و تحریف شده اند. به نام هنرمند و حقوقدان و دانشجو و شهروند و احزاب و شخصیت‌ها و مراجع، بیانیه و اطلاعیه و تبریک جعل می‌کنند و مجریانی که محصول شرم‌آور این دستگاه عریض و طویل را در بخش‌های مختلف در 6 شبکه به خورد مردم می‌دهند. کیست که بتواند از پس این همه دروغ برآید.

این رسانه که با پول تک تک شهروندان ایرانی اداره می‌شوند همواره صدای نسل ما و سیمای نسل ما را سانسور و تحریم کرده است و زورگویانه علیه خود ما ترکتازی کرده‌است. یادمان باشد که این صدا و سیما است که به شنوندگان و بینندگانی چون ما نیاز دارد و نه ما!

به راستی چه باید کرد؟ چگونه می‌توان این سیل عظیم دروغ و تحریف علیه ملت را متوقف کرد؟ شاید تنها راهکار عملی و مسالمت‌آمیز، تحریم صدا و سیمای جمهوری اسلامی باشد. اما چگونه؟