چند وقت پیش از طرف شرکت یه سمینار دعوت شدم،سخنران خیلی آدم خوش صحبتیه واقعاً وقتی صحبت می کنه فقط گوش می کنی.تو سمینارهایی که دعوت می شه موضع هر چی که باشه یه چند دقیقه رو در مورد خودشناسی می گه و ریلکسیشن کار می کنه.یادمه تو آخرین سمینار گفت چشماتون رو ببندین و به یک سال قبل فکر کنید و همه خاطرات خوبی رو که تو ذهنتون دارین تجسم کنید و ازشون لذت ببرین.منم مثل بقیه این کار رو کردم ولی هر چه فکر کردم خاطره خوبی توی ذهنم نبود یعنی اصلاً خاطره خوبی وجود نداشت که منو خوشحال کنه.چشمامو زودتر از بقیه باز کردم یه نگاهی انداختم به همه کسایی که تو سمینار بودن وقتی آرامش رو توی چهرشون دیدم و لبخندی رو که روی لب بعضی یاشون بود حسودیم شد و با خودم گفتم چرا؟اما جواب رو می دونستم فقط کاری از من بر نمی یاد