من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم واسه عشق بازیِ موجها قامتم یه بسترِ نرم یه عزیز دُر دونه بودم پیش چشمِ خیسِ موجها یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا 

تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی زیرِ رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه ابر و باد و دریا گفتند حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی امّا تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی رفتی با قایق عشقت سوی روشنی ِفردا من دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا

دیگه روزها که وجودم نه گلی هست نه درختی لحظه های بی تو بودن مگذره امّا به سختی دل تنها و غریبم داره این گوشه میمره ولی حتی وقت مردن باز سراغت و میگیره می رسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونه ام اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم