ثانیه های با تو بودنم گذشته، بی یادگار و اثری، و من در امتداد جاده ای که به انتها رسیده، در قفس دلتنگی اسیر شده ام. فرصتی نمانده برای پر کشیدن! با تو بودن و با تو رفتن خیالی بود که محو شد... در این خزان بی کسی، سلام ای آشنای غریبه! چه میشد می ماندی در این وادی تا دوباره لبریز از شعر، برایت بسرابم... کاش از آن دورها می آمدی تا در دست های گرم تو به آفتاب گره بخورم و تو را به مهمانی ستارگان ببرم. اگر از سمت عشق طلوع کنی.....