بدون شرح

**************************

سر خوش ز سبوی غم پنهانی خویشم   

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم کم و بیش        

چون آیینه خو کرده به حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی       

 من محرم راز دل طوفانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی  

عمری است پشیمان ز پشیمانی خویشم

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم      

 شرمنده جانان ز گران جانی خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر 

 افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

هر چند "امین" بسته دنیا، نیم اما           

دلبسته یاران خراسانی خویشم