همیشه یادم می مونه كه من

          خودم را دوست می دارم...و خواهم داشت..

          عظمتی به ژرفای یك آفرینشی _كوچك یا كه بزرگ_

          روح بخش سخت ترین روز های منه.حتی اگر كه 

           نه قلم و نه زبان و نه كلمه خواسته باشند مرا بیارایند

          خودم را خواهم بخشید و خواهم رفت...

          حتی اگر هیچ وجودی نباشد ...كه هست..چه غم كه

          یاد گرفته ام  كاغذ سفیدی كه به دیوار داده ام همان قدر دوست بدارم

         كه زیباترین نقاشی ام را...

         و بخشیده خواهم شد

         چون یاد گرفته ام ببخشم...

         و می دانم همه ی آدم ها خوبن ...كافیست روابطم را با آنها

          تنظیم كنم...

                           زندگی و زیبایی هایش را دوست می دارم

                           و صمیمانه تر روانه....

                           تا كه عاقبت خواسته شود ((من))

                                 یادگار دور یك نگاه باشد

                                 چه از آب ها بیاید و چه از...