مرد 31 ساله مجرد ، مشاهده پروفایل 5 سال و 5 ماه و 10 روز سن کلوبی ، واقع بینم. از كمك به دیگران لذت میبرم در هر شرایطی و به هر اندازهای كه بشه. سعی میكنم از احساسات دوری كنم و در ظا...
غذای روح فردی از پروردگار درخواست نمود تا به او بهشت و جهنم را نشان دهد خدا پذیرفت. او
را وارد اتاقی نمود که جمعی از مردم در اطراف یک دیگ بزرگ غذا نشسته
بودند. همه گرسنه، ناامید و در عذاب بودند. هرکدام قاشقی داشت که به دیگ
می رسید ولی دسته ی قاشق ها بلندتر از بازوی آن ها بود، بطوری که نمی
توانستند قاشق را به دهانشان برسانند! عذاب آن ها وحشتناک بود. آنگاه خداوند گفت: اکنون بهشت را به تو نشان می دهم. او
به اتاق دیگری که درست مانند اولی بود وارد شد. دیگ غذا، جمعی از مردم،
همان قاشقهای دسته بلند. ولی در آنجا همه شاد و سیر بودند. آن مرد گفت: نمی فهمم؟ چرا مردم در اینجا شادند در حالیکه در اتاق دیگر بدبخت هستند، باآنکه همه چیزشان یکسان است؟
خداوند تبسمی کرد و گفت: خیلی ساده است، در اینجا آن ها یاد گرفته اند که یکدیگر را تغذیه کنند. هر کس با قاشقش غذا در دهان دیگری می گذارد، چون ایمان دارد کسی هست در دهانش غذایی بگذارد. « غذای روح - آن لاندرز »
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ سه مرد تنبل سه
مرد زیر درخت دراز کشیده بودند . یک بازرگان از آنجا عبور می کرد. او به
آن مردها گفت هرکدام از شما که تنبل ترین است، به عنوان هدیه به او یک
روپیه (واحد پول هند) خواهم داد. یکی از مردان فوری برخاست و گفت روپیه را به من بده من از همه تنبل
تر هستم. بازرگان گفت : نه تو از همه فعال تر هستی و هدیه را نخواهی گرفت.
دومی در حال درازکش دستش را دراز کرد و فریاد زد روپیه را بیاور و به من بده. بازرگان گفت تو هم همچین فعال هستی.
سومی در حال درازکش گفت روپیه را بیاور و در جیب من بگذار، من تنبل ترین هستم. بازرگان خیلی خندید و روپیه را در جیب او گذاشت. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
بیسکویت زنی در سالن فرودگاه منتظر پروازش بود. چون
هنوز چند ساعت به پروازش باقی مانده بود، تصمیم گرفت برای گذراندن وقت
کتابی خریداری کند. او یک بسته بیسکوئیت نیز خرید. او برروی یک صندلی دستهدار نشست و در آرامش شروع به خواندن کتاب کرد...
در کنار او یک بسته بیسکویت بود و مردی در کنارش نشسته بود و داشت روزنامه میخواند. وقتی که او نخستین بیسکویت را به دهان گذاشت، متوجه شد که مرد هم یک بیسکویت برداشت و خورد. او خیلی عصبانی شد ولی چیزی نگفت. پیش خود فکر کرد: «بهتر است ناراحت نشوم. شاید اشتباه کرده باشد»
ولی این ماجرا تکرار شد. هر بار که او یک بیسکویت برمیداشت، آن مرد هم
همین کار را میکرد. این کار او را حسابی عصبانی کرده بود ولی نمیخواست
واکنش نشان دهد. وقتی که تنها یک بیسکویت باقی مانده بود، پیش خود فکر کرد: «حالا ببینم این مرد بیادب چکار خواهد کرد؟»
مرد آخرین بیسکویت را نصف کرد و نصفش را خورد. این دیگر خیلی پررویی میخواست! او حسابی عصبانی شده بود. در
این هنگام بلندگوی فرودگاه اعلام کرد که زمان سوار شدن به هواپیماست. آن
زن کتابش را بست، چیزهایش را جمع و جور کرد و با نگاه تندی که به مرد
انداخت از آنجا دور شد و به سمت ورودی اعلام شده رفت. وقتی داخل هواپیما
روی صندلیاش نشست، دستش را داخل ساکش کرد تا عینکش را داخل ساک قرار دهد و
ناگهان با کمال تعجب دید که جعبه ی بیسکویتش آنجاست، باز نشده و دست
نخورده! خیلی شرمنده شد!! از خودش بدش آمد... یادش رفته بود که بیسکویتی که خریده بود را داخل ساکش گذاشته بود. آن مرد بیسکویتهایش را با او تقسیم کرده بود، بدون آن که عصبانی و برآشفته شده باشد... ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
گفتگو با خدا در رویاهایم دیدم كه با خدا گفتگو می كنم . خدا
پرسید پس تو میخواهی با من گفتگو كنی؟ من در پاسخش گفتم: اگر وقت دارید.
خدا خندید و گفت وقت من بی نهایت است. در ذهنت چیست كه می خواهی از من
بپرسی؟ پرسیدم چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد؟ خدا پاسخ داد: كودكی
شان. اینكه آنها از كودكی شان خسته می شوند و عجله دارند زود بزرگ شوند و
بعد دوباره پس از مدت ها آرزو می كنند كه كودك باشند... اینكه آنها سلامتی
شان را از دست می دهند تا پول بدست آورند و بعد پولشان را از دست می دهند
تا سلامتی شان را بدست آورند. اینكه با اضطراب به آینده نگاه می كنند و
حال را فراموش می كنند و بنابراین نه در حال زندگی می كنند نه در آینده.
اینكه آنها به گونه ای زندگی میكنند كه گویی هرگز نمی میرند و به گونهای
می میرند كه گویی هرگز زندگی نكردهاند... ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ لیلی و مجنون یه روز لیلی و مجنون با هم قرار می زارن. لیلی
واسه مجنون پیغام فرستاد كه انگار خیلی دوست داری منو ببینی؟ اگر نیمه شب
بیای بیرون شهر كنار فلان باغ منم میام تا ببینمت مجنون كه شیفته ی دیدار
لیلی بود چندین ساعت قبل از موعد مقرر رفت و در محل قرار نشست ولی مدتی كه
گذشت خوابش برد. نیمه شب لیلی اومد و وقتی اونو تو خواب عمیق دید از كیسه
ای كه به همراه داشت چند مشت گردو برداشت و ریخت توی جیبهای مجنون و رفت. مجنون وقتی چشم باز كرد خورشید طلوع كرده بود آهی كشید و گفت ای دل غافل یار آمد و ما در خواب بودیم و افسرده و
پریشون برگشت به شهر. در راه یكی از دوستانش اونو دید و پرسید چرا اینقدر
ناراحتی؟ و وقتی جریان را شنید با خوشحالی گفت این كه عالیه آخه نشونه به
اینكه لیلی به دو دلیل تو رو خیلی دوست داره دلیل اول اینكه خواب بودی و بیدارت نكرده به طور حتم به خودش گفته
اون عزیز دل من كه تو خواب نازه چرا بیدارش كنم و دلیل دوم اینكه وقتی
بیدار می شی گرسنه بودی و لیلی طاقت این رو نداشته پس برات گردو گذاشته تا
بشكنی و بخوری. مجنون سری تكان داد و گفت نه اون می خواسته بگه تو عاشق نیستی اگه عاشق
بودی كه خوابت نمی برد تو رو چه به عاشقی تو بهتره بری گردو بازی كنی!
